ตอนที่ 143 ค่าสัมบูรณ์

ตอนที่ 143 ค่าสัมบูรณ์

เฉิงโส่วผิงวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาถึงหอพักแบบเฉียดฉิวก่อนเวลาปิดประตูแค่นิดเดียว ตอนก้าวพ้นธรณีประตู ป้าผู้ดูแลหอกำลังถือแม่กุญแจทองเหลืองตัวโตเตรียมจะคล้องล็อกพอดี

ไฟในห้องพักปิดหมดแล้ว แต่ยังไม่มีใครหลับ ทุกคนกำลังนอนคุยเล่นกันอยู่

เสียงไขลูกบิดประตูทำให้เจี่ยงเวยเอ่ยปากแซวขึ้นมาทันที “อ้าว กลับมาแล้วเหรอ นึกว่าคืนนี้จะตามแฟนกลับไปนอนบ้านอีกคนซะแล้ว”

“...กรุณาอย่าพูดอะไรชวนเข้าใจผิดแบบนั้นสิคะ ขอบคุณค่ะ” เฉิงโส่วผิงตอบกลับ

เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นทั่วห้อง

อาศัยแสงไฟสลัวจากทางเดินด้านนอก เธอคลำหาอุปกรณ์อาบน้ำแปรงฟันในความมืด พลางเอื้อมมือไปแตะฝาจุกกระติกน้ำร้อน พบว่ายังอุ่นจัดอยู่

คงเพราะรู้ว่าช่วงนี้เธอต้องเตรียมตัวแข่งจนกลับดึกตลอด เจี่ยงเวยกับอู๋อวี้หัวเลยสลับกันไปกดน้ำร้อนมารอไว้ให้ เธอจะได้ไม่ต้องลำบากอาบน้ำเย็น

รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นตรงมุมปาก “ขอบใจนะพวกเธอ”

หลังจากรีบจัดการล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำรวม เธอก็กลับมาปีนขึ้นเตียงนอนของตัวเอง นอนฟังเพื่อนๆ เม้าท์มอยสัพเพเหระได้ครู่เดียว หนังตาก็ค่อยๆ หนักอึ้ง แล้วผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว