กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ลิตเติ้ลNovel
ตอนที่ 133 กลับห้องพัก
ซาลาเปาทอดน้ำของที่นี่ไม่เหมือนเซิงเจียนแป้งบางก้นกรอบของนครไห่ แป้งเป็นแบบหมักยีสต์ ทอดจนเป็นสีเหลืองทองกรอบทั้งสองด้าน กัดเข้าไปแล้วดังกร๊อบ ส่วนแป้งด้านในนุ่มชุ่มฉ่ำ ไส้หมูด้านในร้อนฉ่า หอมฟุ้ง
ตอนแรกก็กะว่าจะแค่ชิมดู แต่พอได้ลองคำแรกแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกินต่ออีกคำ
ทั้งสองคนเลยผลัดกันป้อนแบ่งกันกินคนละคำจนหมดชิ้น
พอจะหยิบซาลาเปาลูกที่สองออกมา เฉิงโส่วผิงก็กินต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ เสิ่นจี้โจวเลยจัดการส่วนที่เหลืออย่างรวดเร็ว
ตอนเดินเล่น เสิ่นจี้โจวเห็นแผงลอยขายหมวกไหมพรม ถุงมือ และผ้าพันคอ จึงหยิบหมวกใบหนึ่งมาลองทาบกับหัวของเฉิงโส่วผิง
"อย่าเปลืองเงินเลย ที่บ้านฉันมีหมวกตั้งเยอะแยะแล้ว" เธอห้าม
"ความจริงคือคุณคิดว่าหมวกใบนี้ไม่สวยใช่ไหมล่ะ" เสิ่นจี้โจวถามยิ้มๆ
"ถ้ามันสวยพอ ฉันก็ไม่เกี่ยงที่จะซื้อเพิ่มอีกใบหรอกนะ"
พ่อค้าขายหมวกถึงกับทำหน้าไม่ถูก