ตอนที่ 125 คิดถึง

ตอนที่ 125 คิดถึง

เสิ่นจี้โจวเขียนบอกในจดหมายว่า เขาเพิ่งรู้ข่าวว่าหน้าหนาวปีนี้กลับนครไห่ไม่ได้ ทุกคนต้องอยู่ฉลองตรุษจีนที่โรงเรียนทหาร

เฉิงโส่วผิงเผลอบีบแผ่นกระดาษในมือแน่น เธอสูดหายใจลึก ก่อนจะก้มลงอ่านต่อ

เขาเล่าว่าตอนที่รู้ข่าว ยังไม่ทันได้ซึมซับความผิดหวัง ก็ถูกเรียกรวมพลวิ่งข้ามภูเขาไปทั้งลูก พอกลับถึงโรงเรียน พักหายใจได้แป๊บเดียวก็ต้องเริ่มฝึกยุทธวิธีรายบุคคล ทั้งคลานต่ำ ข้ามเครื่องกีดขวางสารพัดอย่าง

ตอนกินข้าวเย็น มือที่ถือช้อนยังสั่นจนแทบจับปากกาไม่ไหว

กระทั่งดึกดื่นดับไฟนอน สองมือก็ยังคงล้าไร้เรี่ยวแรง

แต่เขานอนพลิกไปพลิกมา กระสับกระส่ายจนตาค้าง สุดท้ายเลยควานหากระดาษกับปากกามานอนมุดหัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ใช้ไฟฉายส่องพลางเขียนจดหมายหาเธอ

เขาคิดถึงบ้าน คิดถึงตอนที่ไปเรียนและกลับบ้านพร้อมเธอ คิดถึงตอนปั่นจักรยานคุยเล่นหัวเราะไปด้วยกันบนถนน คิดถึงตอนที่ช่วยกันสอนเด็กๆ ในห้องเรียนกวดวิชา คิดถึงตอนไปว่ายน้ำ แข่งขัน กินของอร่อยๆ ตากฝนกลางพายุ หรือเหงื่อไหลไคลย้อยด้วยกันใต้แดดเปรี้ยง... เขาคิดถึงทุกช่วงเวลาที่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ

เฉิงโส่วผิงหลับตาลง พยายามสะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจ