ตอนที่ 8 ฝันบอกเหตุ

ตอนที่ 8 ฝันบอกเหตุ

แสงสลัวลอดผ่านริมผ้าม่านเข้ามาในห้อง

เธอนึกถึงตอนที่พ่อออกจากโรงพยาบาล มือขวาที่พิการคู่นั้น พ่อไม่ยอมหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อเลยเพราะกลัวเธอและน้องชายจะตกใจ หยิบจับอะไรก็ใช้แต่มือซ้าย แม้แต่กินข้าวก็ยังใช้ช้อนด้วยมือข้างซ้าย เวลาแต่งตัว พ่อมักจะหันหลังให้พวกเธอเสมอเวลาติดกระดุม ทว่าการขาดนิ้วสำคัญไปสองนิ้วทำให้การติดกระดุมแต่ละเม็ดเป็นเรื่องยากลำบากเหลือเกิน

ตอนนั้นเธอเห็นพ่อยืนหันหลังอยู่นานก็แปลกใจ จึงชะโงกหน้าไปดู “พ่อคะ กำลังทำอะไรอยู่เหรอ”

พ่อรีบซ่อนมือไว้ข้างหลัง แต่เธอเห็นเข้าเสียแล้ว

วันนั้นเธอกอดพ่อแล้วร้องไห้อยู่นานแสนนาน

พอนึกถึงเรื่องราวในวันวาน น้ำตาก็ไหลพรากออกมาไม่หยุด

เธอปีนลงจากเตียง วิ่งตรงไปยังเตียงเล็กของพ่อแล้วเขย่าตัวเรียกด้วยเสียงสะอื้น “พ่อคะ! พ่อ!”

เฉิงเกิ้นเซิงที่เพิ่งตื่นยังสะลืมสะลือ พอได้ยินเสียงลูกสาวร้องไห้ก็ตื่นเต็มตา เขาลุกขึ้นนั่งพรวด เท้าแตะพื้นสวมรองเท้าพลางถามทันที “เกิดอะไรขึ้นน่ะลูก”