กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 121 ไม่เสียใจ ฉันต้องการแยกครอบครัว ฉันต้องการอยู่ลำพังกับต้าอยา
ต้าอยาฟื้นขึ้นมาแล้ว บนใบหน้าท่าทางสิ้นหวังของเถียนเจาตี้ปรากฏรอยยิ้มแรกของวันนี้
รอบข้างมีเสียงปรบมือดังขึ้นเป็นระยะ แต่ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร
ผู้ใหญ่บ้านเองก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก โชคดีที่ช่วยชีวิตกลับมาได้ เด็กคนนี้ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีวันไหนที่ใช้ชีวิตดีๆ เลย ช่างอาภัพเหมือนกับแม่สาวซูคนนั้น
ต้าอยาราวกับตุ๊กตาที่แตกสลาย นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น หายใจอย่างเชื่องช้า
เถียนเจาตี้เห็นแล้วใจแทบสลาย ไม่กล้าแตะต้องตัวลูกสาว หันหลังกลับไปแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “พี่สะใภ้ใหญ่ ฉัน……”
ซูซีขัดเธอไว้ “เธออย่าเพิ่งพูดอะไร ฉันไม่อยากฟัง”
เถียนเจาตี้หลุบตาลง แล้วคุกเข่านั่งอยู่ตรงนั้นบนพื้นดิน