เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 477 มรดกเป่ยโต่ว
อยู่ดีๆ ตัวเองก็มีลูกศิษย์เพิ่มขึ้นมาคนหนึ่งเสียอย่างนั้น
ความรู้สึกของอู่เต้าจึงค่อนข้างแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย
พูดกันตามตรง ด้วยนิสัยเอาแต่ใจชอบทำอะไรบ้าระห่ำอย่างเขา ไม่ใช่คนที่จะเป็นอาจารย์ที่ดีได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตัวเขาเองก็ยังนึกกลุ้มใจอยู่บ้างว่าจะสั่งสอนคนอื่นให้ดีได้หรือไม่ แถมยังห่วงว่าถ้าไอ้เด็กที่สอนมันดื้อไม่ยอมฟังความขึ้นมา หากเขาเผลอตบสั่งสอนไปสักฉาด มันจะไม่ตายคาที่ไปเลยหรือไง
แต่ถ้าเป็นคนอย่างหลี่จุน
ผู้ที่มีปัญญาญาณชาติก่อนและน่าจะจุติลงมาจากสวรรค์ เช่นนั้นคนแซ่อู่อย่างเขาก็ผ่อนคลายลงได้มาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะพาลูกหลานชาวบ้านเสียคน หรือเผลอมือหนักซัดลูกศิษย์จนแหลกเป็นผุยผง
ในเมื่อหลี่จุนเต็มใจจะเรียน แถมพรสวรรค์ก็ไม่เลว ตัวเขาก็แค่สอนๆ ไปก็สิ้นเรื่อง