กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 476 มหาภัยพิบัติแห่งอนาคต
จู่ๆ อู่เต้าก็นึกคิดถึงอวี๋จี๋ขึ้นมา
เหตุผลนั้นแสนจะเรียบง่าย
เจ้าอวี๋จี๋ถึงแม้จะไร้ความรู้สึก แต่ก็ไม่ทำให้คนรู้สึกอึดอัด การอยู่ต่อหน้าเขาก็เหมือนอยู่ต่อหน้าหุ่นยนต์ ทว่าสายตาของจั่วฉือกลับเฉียบแหลมทะลุปรุโปร่ง คนแซ่อู่อย่างเขาสงสัยเหลือเกินว่าตาเฒ่าคนนี้มองออกอะไรบางอย่างหรือเปล่า เพียงแต่ฝ่ายนั้นยังคงรักษาใบหน้าเปื้อนยิ้มตาหยีเอาไว้ตลอด ตนเองจึงไม่สะดวกใจที่จะเป็นฝ่ายเปิดปากพูดอะไรก่อน
เดิมทีอู่เต้าคิดว่าการที่จั่วฉือมาพบตนก็แค่พูดคุยสัพเพเหระกันธรรมดา
อย่างไรเสียพวกเซียนโบราณเหล่านี้ความสามารถในการต่อสู้จริงต่างค่อนข้างขาดแคลน
ไม่ค่อยชอบเอาตัวเข้ามาพัวพันใกล้ชิดกับพวกผู้ฝึกยุทธ์เท่าไรนัก