กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 287 หัวเราะคลั่ง
มีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่อู่เต้าได้กลายมาเป็นนักโทษ
ชาติก่อนไม่นับ
ตอนนั้นเขายังไม่ทันได้ลิ้มรสชีวิตหลังลูกกรงเคล้าน้ำตาก็แหลกเป็นผุยผงไปเสียก่อน ณ เวลานี้ เลยทำให้คนแซ่อู่อย่างเขาแอบรู้สึกว่า ถ้าตอนนั้นตัวเองไม่ตาย สภาพการถูกคุมตัวก็คงประมาณนี้ละมั้ง เพียงแต่ไม่มีกุญแจมือข้อเท้า และไอ้สิ่งรอบข้างพวกนี้ก็คงไม่ขยับแบบกลไกทื่อๆ ขนาดนี้
สภาพของอู่เต้าในยามนี้
มีง่ามเหล็กสี่อันค้ำไขว้ล็อกตัวเขาเอาไว้ สองข้างมีบุรุษพยาบาลปิศาจกล้ามโตตัวสูงใหญ่ข้างละตนหิ้วปีกเขาให้ลอยพ้นพื้น ก้าวฉับๆ มุ่งหน้าไปเบื้องหน้าอย่างองอาจผึ่งผาย
ราวกับกำลังคุมตัวนักโทษอุกฉกรรจ์ก็มิปาน