เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 283 โรงพยาบาล
จั่วขวางงั้นเหรอ? เขามาทำอะไรที่นี่กัน?
สำหรับเหล่านักยุทธ์กายธรรมทั้งหลาย ยามที่มหาราตรีทมิฬของจั่วขวางจุติลงมา สัมผัสกายธรรมของพวกเขาก็พลันรู้สึกว่าโลกทั้งใบคล้ายจะจมดิ่งสู่ความมืดมิดไร้ขอบเขตในชั่วพริบตา มีเพียงสุดขอบฟ้าอันแสนไกลโพ้นเท่านั้นที่ดูเหมือนจะยังหลงเหลือแสงรำไรอยู่ไม่กี่สาย
ความผันแปรอันน่าตระหนกในภาพลวงตานั้น ชวนให้ผู้คนสั่นสะท้าน ชวนให้ขยาดกลัวจนมิกล้าสบตา!
ตำนานอันดับหนึ่งแห่งอวิ๋นโจวผู้นี้ ไม่ว่าจะพบเห็นเมื่อใด ผู้คนล้วนสัมผัสได้ถึงช่องว่างอันมหาศาลจากก้นบึ้งของหัวใจ ช่องว่างนั้นราวกับหุบเหวลึกที่ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้านักยุทธ์ทุกคนอย่างเย็นชาไร้ปรานี ประหนึ่งกำลังบอกว่า พวกนายจะไล่ตามมาให้เต็มเหนี่ยวก็ได้ ลองพยายามถมช่องว่างที่ห่างชั้นราวฟ้ากับเหวนี่ดู แล้วมาลองท้าทายฉันดูสิ!
อู่เต้าที่อยู่ท่ามกลางความมืดมิดบังเกิดความรู้สึกเดจาวูอย่างประหลาด
เมื่อนานมาแล้ว เขาก็เคยเป็นเช่นนี้
ยืนมองจั่วขวางอยู่ห่างๆ ท่ามกลางผู้คนมากมาย ความเย่อหยิ่งทระนงไร้ผู้เทียมทานของอีกฝ่าย ความแข็งแกร่งอันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญของอีกฝ่าย และพลังอันมหาศาลที่แทบไม่ใส่ใจกับสรรพสิ่งใดๆ