เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 271 โต่วหมู่หยวนจวิน
เส้นทางที่เหมยกูเสวี่ยเดินอยู่นั้นคือวิถีเซียนผี แม้เหมยไจซิงจะไม่เคยบอกว่าทำไมเธอถึงไม่เดินบนเส้นทางสายหลักอย่างวิถียุทธ์ปราณโลหิต แต่อู่เต้าก็พอจะเดาออกอยู่บ้าง เช่น ร่างกายบกพร่องแต่กำเนิด หรือเคยบาดเจ็บสาหัสจนร่างกายไม่อาจแบกรับการสั่งสมพลังขั้นต้นของวิถียุทธ์ปราณโลหิตได้ไหว ทำนองนั้น
เพราะเมื่อฟังจากน้ำเสียงแล้ว ตอนที่เหมยไจซิงออกจากหนานตูมาในคราวนั้น ตลอดเส้นทางก็คงไม่ได้สงบราบรื่นสักเท่าไร เหมยกูเสวี่ยในวัยเยาว์จึงอาจพลอยโดนลูกหลงไปด้วย
วิถียุทธ์ปราณโลหิตคือมรรคาหลักอันเที่ยงแท้
เส้นทางนี้เหมาะกับผู้คนถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ขอแค่มีข้าวกินอิ่มท้องก็ฝึกได้ทั้งนั้น เรียบง่ายแต่ทรงประสิทธิภาพ ข้อได้เปรียบของมันคือสามารถสั่งสมพลังขึ้นไปได้เรื่อยๆ ซึ่งจุดนี้หากลองเปรียบเทียบดู ก็คล้ายกับการศึกษาภาคบังคับในชาติก่อนของอู่เต้าเป็นอย่างยิ่ง เพียงแต่เป็นแบบที่ต้องเตรียมตำราเรียนกับครูผู้สอนด้วยตัวเองเท่านั้น
ไม่เหมือนกับการศึกษาชั้นสูงสำหรับชนชั้นนำส่วนบุคคล ที่คุณกระทั่งลู่ทางจะเข้าถึงยังหาไม่ได้เลย