เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 268 จากกันชั่วคราวหวานกว่าแต่งใหม่
ยากจะบอกได้ว่านายกองไป๋อันกั๋วตั้งใจวิ่งแจ้นมาเพื่ออวดปลาตัวเบิ้มที่ตกได้ หรือว่าเขาเป็นห่วงลูกน้องจนแวะมาเตือนเป็นพิเศษกันแน่ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เมื่อมองตามแผ่นหลังของไอ้หนุ่มนักตกปลาที่เดินฉับๆ จากไป สีหน้าของอู่เต้าก็ดูหลากหลายอารมณ์น่าดู
ส่วนเหมยไจซิงกลับดูสงบนิ่งกว่ามาก
นั่นเพราะอู่เต้ายังไม่เคยเห็นโลกกว้างน่ะสิ
ครั้งที่ไป๋อันกั๋วตกปลาได้สะใจที่สุด คือคราวที่กระแสน้ำพัดพาฝูงปลาหลากมาตามแม่น้ำหวงผู่ เขาแล่นเรือลำเล็กแล่นผ่ากลางแม่น้ำ พร้อมกับใช้พลังแท้ฟาดลงผิวน้ำอย่างบ้าคลั่ง บีบให้ฝูงปลาในน้ำพากันกระโดดขึ้นมาราวกับเกี๊ยวต้มหย่อนลงหม้อ ตกลงมาบนเรือของเขา ผลลัพธ์ตลอดทางคือได้ปลามาเต็มลำเรือ
เรื่องนั้นทำเอาคนอื่นอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว
ส่วนเรื่องที่ว่าใครอยากจะฆ่าตน
แม้นายกองไป๋จะติดขัดด้วยแรงกดดันบางอย่าง จึงไม่อยากพูดจาส่งเดชหากไม่มีหลักฐาน และไม่ได้ระบุออกมาตรงๆ แต่อู่เต้าก็พอจะเดาออกว่าเป็นใคร ในโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นเสียที่ไหน เขาเพิ่งจะถูกดักฆ่าที่ฐานฉงหมิงและตอบรับข้อเสนอร่วมมือของชื่อลั่วเฟิ่ง ก็มีคนคิดจะเอาชีวิตเขาเสียแล้ว