เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267 เผ่นดีกว่า
คุยเล่นกันไปจนถึงช่วงท้าย ทั้งอู่เต้าและเหมยไจซิงต่างก็รู้สึกมึนงงสับสนอยู่บ้าง
เพราะพวกเขาทั้งคู่ต่างรู้สึกว่า
ปริมาณและราคาของยาหู่เปินในอวิ๋นโจวดูทะแม่งๆ ชอบกล อย่างแรกคือปริมาณมหาศาล อีกอย่างคือราคาต่ำเตี้ย ราคาในบางพื้นที่แทบจะเรียกไม่ได้ว่าฟันกำไรเกินควรด้วยซ้ำ ราวกับจะป้อนเข้าปากพวกคนติดยาเสียให้ได้ เล่ห์เหลี่ยมซับซ้อนข้างในนั้นมันยุ่งเหยิงเหลือเกิน
คงบอกไม่ได้หรอกมั้งว่าพวกนั้นกำลังทำการกุศลกันอยู่?
เหมยไจซิงได้แต่หัวเราะพลางพูดติดตลกอย่างจนใจกับเรื่องนี้
ไม่ว่าคนพวกนั้นจะเอายาหู่เปินไปทำอะไร อีกไม่ช้าก็ต้องเผยหางโผล่ ทางกองทัพเห็นชัดเจนว่ากำลังสืบสวนอยู่แล้ว พวกฝ่ายหมิงกงคงไม่กล้าเหิมเกริมจนถึงขั้นไร้ขื่อแปขนาดนั้นหรอก กำลังทหารคิดจะเคลื่อนไหวในแผ่นดินบ้านเกิด ถึงจะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว
พอมาถึงระดับอย่างพวกอู่เต้า
ย่อมรู้อยู่แล้วว่าการเคลื่อนไหวของกองทัพภายในอาณาเขตของจูเซี่ย ความจริงแล้วถูกจำกัดเอาไว้