เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 263 ดักสังหาร
ต่อให้อู่เต้าจะใจกว้างเปิดเผยแค่ไหน หรือหื่นกระหายเพียงใด ก็คงไม่ถึงขั้นมักมากกามารมณ์กลางวันแสกๆ บนรถเปิดประทุนกลางย่านการค้าฉงหมิง ที่เขาจู่ๆ กดศีรษะของไป๋ซืออวี๋ลงไป ก็เพราะหางตาเหลือบไปเห็นประกายไฟหลายสายปะทุวาบขึ้นมา
ประกายไฟแบบนั้นไม่ใช่เปลวไฟจากปากกระบอกปืน แต่เป็นเปลวเพลิงที่ลากเป็นทางยาวของไอพ่นท้ายขีปนาวุธ
มันไม่เหมือนภาพแต่งแต้มในภาพยนตร์
ในโลกความเป็นจริง ความเร็วของจรวดที่พุ่งแหวกอากาศนั้น คนธรรมดาไม่มีทางตอบสนองได้ทันอย่างแน่นอน บนจอประสาทตาอาจทิ้งไว้เพียงเงาดำแตกกระจัดกระจาย จากนั้นพายุเหล็กกล้าและเปลวเพลิงที่ฉีกกระชากสิ่งมีชีวิตคาร์บอนให้แหลกเป็นชิ้นๆ ก็จะระเบิดออก คนที่ถูกจรวดพุ่งชนตรงๆ มักจะตายโดยไม่มีศพสมบูรณ์เหลืออยู่เลย
หลังจากตระหนักได้ว่าสิ่งที่พุ่งตรงมายังตนจากระยะไกลคืออะไร
อู่เต้าก็แทบจะกางเกราะพลังแท้ของตนขึ้นมาปกป้องไป๋ซืออวี๋ในอ้อมอกได้ทันหวุดหวิด ยังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายยิ่งกว่าก็คือ ในช่องว่างเสี้ยววินาทีที่จรวดพุ่งเข้ามานั้น กระสุนที่ยิงมาจากสามทิศทางที่ต่างกันกลับเจาะจงสอดแทรกเข้ามาในจังหวะที่เขากางเกราะพลังแท้ขึ้นมาพอดี แรงกระแทกทะลวงจุดสลายผืนอย่างรุนแรงทำให้เกราะแท้อิ้งหลงแตกร้าวไปทั่วในพริบตา!