เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 231 ตามหาแรงบันดาลใจ
ยังดีที่ผู้บังคับบัญชาคนใหม่เป็นพวกบ้าการต่อสู้ เหยียนจิ่วถึงสามารถขนส่งล่อผ่านไปได้อย่างราบรื่น
ทุกครั้งที่ขนส่งล่อเสร็จสิ้นไปหนึ่งรอบ
เหยียนจิ่วจะแอบไปจุดธูปไหว้พระเสมอ
ไม่ใช่ว่าเขามีความศรัทธาอะไรนักหนา เพียงแต่เห็นพวกผู้หลักผู้ใหญ่ในวันปกติมักจะจุดธูปไหว้พระกัน เขาก็เลยทำตามบ้าง อย่างน้อยที่สุดพอไหว้แล้ว จิตใจก็รู้สึกผ่อนคลายลงไปไม่น้อย สำหรับเหยียนจิ่วแล้ว ทุกครั้งที่เขาส่งล่อไปได้ ก็จะได้รับเงินรางวัลตอบแทนก้อนโต
ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์สามัญชนไร้เส้นสายที่โชคไม่เข้าข้าง
หากไม่มีเงินรางวัลก้อนนี้
เขาจะไปคว้าโอกาสได้อย่างแม่นยำจนมีหน้ามีตาอย่างทุกวันนี้ได้อย่างไร แถมพลังฝึกตนบนวิถียุทธ์ที่แท้จริงยังนับว่าไม่ธรรมดาอย่างยิ่งอีกด้วย
โลกใบนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ
ถ้าคุณไม่ดิ้นรน ก็ได้แต่มองคนอื่นกินเนื้อซดน้ำแกงตาปริบๆ โดยที่ตัวเองแม้แต่น้ำแกงยังไม่มีสิทธิ์ได้แตะ ดังนั้นตอนที่เหยียนจิ่วเอาวิชาฝีมือของตัวเองไปขายให้พวกผู้มีอำนาจ เขาจึงไม่ได้ตะขิดตะขวงใจอะไรนัก ศักดิ์ศรีมันมีค่ากี่บาทกันเชียว ขายได้ราคาดีต่างหากถึงจะสำคัญที่สุด