เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 217 แดนหวงเฉวียน
ดวงจันทร์ในแดนหวงเฉวียนแปรเปลี่ยนเป็นก้อนวัตถุสีแดงเปล่งแสงที่เลือนรางและบิดเบี้ยว มันดูราวกับลูกตาสีแดงขุ่นมัวอันน่าประหลาดพิลึกที่เชื่อมติดอยู่กับกลุ่มเมฆหลายกลุ่ม แขวนลอยอยู่บนท้องฟ้าในระดับไม่สูงไม่ต่ำ ส่องประกายให้โลกเบื้องล่างดูน่ารังเกียจชวนขวัญผวายิ่งนัก
ทั้งที่เป็นสีแดง แต่แสงที่สาดส่องลงมากลับให้ความรู้สึกเหมือนแสงจันทร์ขึ้นรา
ความเสื่อมโทรมผุพังของปรโลกเด่นชัดจนสะดุดตาเป็นพิเศษ
อู่เต้ากับอวี๋จี๋ที่ก้าวข้ามด่านประตูปิศาจมาแล้ว ตอนนี้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของกลุ่มสิ่งก่อสร้างโบราณ แม้จะไม่รู้ว่าผ่านพ้นไปกี่ร้อยกี่พันปี ตึกรามบ้านช่องที่สูงตระหง่านเหล่านี้ก็ยังคงหลงเหลือกลิ่นอายความยิ่งใหญ่อลังการ ดูเหมือนจะเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่ตกทอดมาจากสมัยซ่งยุคแรก เพราะอู่เต้ายังพอจำตัวอักษรหวัดแกมบรรจงที่อยู่บนนั้นได้
ภูตผีปีศาจร้ายฝ่ายหยินจำนวนมากผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในด่านประตูปิศาจอันรกร้าง
พวกมันคล้ายยังคงติดแหง็กอยู่ในช่วงเวลาอันเจ็บปวดทรมานก่อนตาย ถูกพันธนาการไว้จนต้องส่งเสียงคำรามกรีดร้องอย่างพิกลพิการและชั่วร้าย เดินวนเวียนพลางสั่นกระตุกบิดเบี้ยวอย่างไร้ระเบียบ
สิ่งชั่วร้ายฝ่ายหยินส่วนใหญ่จัดเป็นปรากฏการณ์ที่เปราะบางและไร้สติสัมปชัญญะ
อย่าว่าแต่จะทำอันตรายอู่เต้ากับอวี๋จี๋เลย แค่พวกมันเฉียดเข้ามาใกล้ ก็ไม่อาจประคองจิตยึดติดอันบ้าคลั่งของตัวเองไว้ได้อีก สุดท้ายก็มลายกลายเป็นเถ้าถ่าน สลายหายไปจนหมดเกลี้ยง
ถ้าหากมองข้ามภาพอันวิปริตพิสดารพวกนั้นไปได้