เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 216 ข้ามด่านประตูปิศาจ
อู่เต้าเงียบกริบไปในทันที
เขามองอวี๋จี๋ราวกับจะพูดว่า "อวี๋จี๋ นายยังกล้าบอกว่าตัวเองไม่ใช่หมอดูอีกเรอะ!"
แต่อวี๋จี๋จะเดาออกว่าตนมาสายเพราะอะไรก็ไม่ใช่เรื่องแปลกจนเกินไป ในเมื่อกระแสสังคมของจูเซี่ยในยุคนี้เป็นเช่นนี้ อู่เต้าเหลือบมองเรือนหยินที่ตนเคยใช้เล่นงานคนอื่นเมื่อคราวก่อน แม้เรื่องนั้นจะผ่านมาเกือบเดือนแล้ว แต่พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ก็ยังรู้สึกสะใจอยู่ไม่น้อย
การได้กลับมาเยือนที่นี่อีกครั้ง
ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกลวงตาไปเองหรือไม่
ความรู้สึกวังเวงชวนขนลุกในอดีตได้เลือนหายไปหมดสิ้น ยามสายลมเย็นในฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน ที่แห่งนี้กลับให้ความรู้สึกเงียบสงบอย่างมีเอกลักษณ์ หากพวกปัญญาชนผู้รักสันโดษรู้เข้า คงยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อกว้านซื้อที่ดินแปลงนี้จากหอปราบยุทธ์ไปปรับปรุงเป็นที่พักอาศัยเป็นแน่
ส่วนเรื่องที่โชคชะตาอาจจะแย่ลงไปบ้าง
พวกผู้ดีรักสันโดษพวกนี้ เวลาคุ้มคลั่งขึ้นมาแม้แต่ชีวิตก็ยังไม่เสียดาย นับประสาอะไรกับเรื่องอื่น
"ที่นี่เป็นทำเลที่ดีจริงๆ" อู่เต้าเปลี่ยนเรื่องคุยแล้วเอ่ยปากชมสถานที่แห่งนี้ขึ้นมา