เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 211 ผมทนไหว
"พรวด!!"
อู่เต้าเกือบสำลักน้ำชาพ่นพรวดออกมาจนกลั้นไม่อยู่ แต่ก็ยังไม่ถึงกับพ่นออกมาหมด เขาไม่สนว่าลำคอจะเจ็บแสบ พยายามกลืนและกลั้นมันกลับลงไปอย่างยากลำบาก
หากจะบอกว่าเรื่องเล่าช่วงแรกของเหมยฟูจื่อยังฟังดูค่อนข้างปกติ
การที่เขาเฉลยแซ่เดิมในตอนท้าย ก็ยิ่งยกระดับความน่าตื่นเต้นในอดีตของเขาขึ้นไปอีกขั้น บอกได้คำเดียวว่า ตอนที่เหมยฟูจื่อยังหนุ่มนั้น บ้าระห่ำยิ่งกว่าอู่เต้าเสียอีก!
"เอ่อ... เรื่องนี้..."
อู่เต้าที่ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะพูดอะไรดีได้แต่ปาดริมฝีปาก ก่อนจะเบนหัวข้อสนทนาไปในทิศทางที่ไม่ค่อยอ่อนไหวนักในที่สุด
"ถ้าอาจารย์เหมยแซ่เดิมคือก้วน เช่นนั้นศิษย์พี่หญิงเหมยก็ไม่ใช่ว่า... เป็นท่านหญิงหรอกหรือครับ"
"ฉันนึกว่านายจะคิดว่าเธอเป็นองค์หญิงเสียอีก" เหมยไจซิงมองอู่เต้าอย่างมีความหมายลึกซึ้ง ราวกับมองทะลุความคิดเล็กๆ น้อยๆ ในใจของเขาออก ผู้ชายด้วยกันย่อมเข้าใจดี หากได้แต่งงานกับผู้หญิงที่มีฐานันดรสูงส่ง ย่อมต้องรู้สึกตื่นเต้นตามสัญชาตญาณอยู่แล้ว ทว่าอู่เต้าคงไม่ได้ตื้นเขินปานนั้น
ที่อู่เต้าฟันฝ่ามาได้จนถึงทุกวันนี้ ทุกสิ่งที่ได้มาล้วนอาศัยความเพียรพยายามของตนเองสั่งสมขึ้นมาทีละเล็กละน้อย