เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 176 ร่องรอยนิกายมี่จง
การกลับบ้านของอู่เต้าสร้างความฮือฮาให้กับแวดวงญาติมิตรและสหายในอวี้ซานอยู่ไม่น้อย ฐานะของเขาในยามนี้ก้าวไปถึงระดับที่คนอื่นต้องรักษามารยาทและเป็นฝ่ายเข้ามาหาเขาก่อน ต่อให้ไม่นับเรื่องตำแหน่งขุนนาง หากมองจากชื่อเสียง อู่เต้าก็นับว่าเป็นคนดังในสำนักฝ่ายตนเองแล้ว
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมจูเซี่ยถึงไม่เคยขาดแคลนพวกบัณฑิตคลั่ง
ที่กล้าขึ้นไปยืนด่ากราดและวิพากษ์วิจารณ์การเมืองอยู่บนประตูกำแพงเมืองของสองราชธานี
เพราะชื่อเสียงมันเย้ายวนใจเกินไป ต่อให้ต้องถูกโบยด้วยไม้กระดาน หรือกระทั่งโดนซ้อมปางตาย ในฐานะเบี้ยแถวหน้าและผู้ชูธงนำทัพเพื่ออุดมการณ์ของตนเอง นี่ก็นับว่าเป็นการแปลงกระแสให้เป็นผลประโยชน์ในแบบฉบับของจูเซี่ย
ตระกูลสวี่ถูกอู่เต้าเล่นงานจนต้องปิดประตูไม่รับแขก
ตระกูลใหญ่ผู้ดีมีสกุลดีๆ กลับต้องถูกตัดหนวดหางทิ้งไปในยุคแห่งการแก่งแย่งแข่งขันเช่นนี้
เมื่อผ่านไปสักสองชั่วคน โลกใบนี้ภายใต้คลื่นการฟื้นฟูของปราณวิญญาณระลอกแล้วระลอกเล่าก็คงจะเปลี่ยนโฉมหน้าไปไกลแล้ว ถึงตอนนั้นใครจะยังจำตระกูลสวี่ได้ อู่เต้าก็นับว่าวีรบุรุษสร้างสถานการณ์คนหนึ่ง เขายอมกล้ำกลืนฝืนทนอยู่คนเดียวหนึ่งเดือนเต็ม จากนั้นก็ระเบิดความคลั่งออกมาอย่างกะทันหัน แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมจับตระกูลสวี่ไถลงกับพื้นแล้วบดขยี้ทางอ้อมจนตายสนิท