เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 170 ช่วยฉันด้วย!
กระบี่หยกมรกตเล่มนั้นยาวสามเชียะ โกร่งกระบี่ประณีตงดงามยิ่งยวด ทั่วทั้งเล่มสว่างวาบดุจหิมะ ประกายเย็นเยียบแผ่ซ่านคุกคาม
หากจะบอกว่าเป็นอาวุธร้ายไว้เข่นฆ่าสังหาร สู้เรียกว่าเป็นงานศิลปะยังจะตรงกว่า มันคือกระบี่อาคมเล่มหนึ่ง กระบี่อาคมที่สามารถร่ายคาถาอาคมอันเป็นเอกลักษณ์ออกมาได้ ตั้งแต่เริ่มต้นอวี๋จี๋ล้วนร่ายอาคมด้วยมือเปล่ามาตลอด ทว่ายามนี้ในที่สุดอู่เต้าก็บีบให้เขาต้องงัดเอาพลังที่เหนือกว่าเดิมออกมา ซึ่งพลังสายนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโอบล้อมของจอมพลังทั้งสี่
ด้านนอกยังมีอีกหนึ่งคนที่กำลังเตรียมปล่อยท่าไม้ตายใหญ่อยู่
อู่เต้าจึงเก็บงำความโอหังอวดดีของตัวเองลงไป
เจ้าอวี๋จี๋นี่ช่างเหมือนขออะไรก็ได้ตามใจปรารถนาจริงๆ ร่างแยกถูกปล่อยออกมาราวกับแจกฟรีไม่เสียเงิน แต่ที่น่ากระอักกระอ่วนใจก็คือ จนถึงตอนนี้อู่เต้ายังไม่สามารถจับทิศทางของร่างแยกตัวที่คอยควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดของอวี๋จี๋ได้เลย
เขารู้ดีว่าอวี๋จี๋ต้องมีร่างแยกที่คอยคุมเกมอยู่แน่นอน
มิเช่นนั้นแล้ว ร่างแยกมากมายปานนี้แค่สั่งการประสานงานหลายสาย ร่างแยกแต่ละตัวคงตีกันเองไปแล้ว จะนับประสาอะไรกับการผสานงานร่วมกัน ยิ่งไปกว่านั้น คลื่นพลังที่สัมผัสได้จากคฤหาสน์บรรพบุรุษตระกูลเสิ่นทางด้านหลังก็ระเบิดการต่อสู้ขึ้นแล้วเช่นกัน