เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 167 มองการณ์ไกล
อู่เต้าไม่รู้จะออกความเห็นกับรสนิยมส่วนตัวแบบนี้ของจั่วขวางอย่างไรดี
คงได้แต่บอกว่าก็ยังพอไหวละมั้ง
ยังดีกว่าพวกที่มีรสนิยมพิลึกกึกกือยิ่งกว่าที่เขาเคยเห็นก่อนข้ามมิติมาเยอะ อย่างเช่นพวกที่ชอบปั้นไอ้หนุ่มโดนถอนหมั้น แล้วโยนคัมภีร์วิชามหาเทพให้ สุดท้ายก็จับแปลงเพศกลายมาเป็นฮาเร็มของตัวเอง แบบนั้นน่ะถึงเรียกว่าพวกโรคจิตชวนขนพองสยองเกล้าของจริง เมื่อเทียบกันแล้ว จั่วขวางยังดูปกติมากในหมู่คนวิปริตพวกนั้น
เขาก็แค่ยอดฝีมือที่คันไม้คันมือจนทนไม่ไหวและกระหายอยากจะซัดกับคนอื่นก็เท่านั้น
อีกอย่าง จั่วขวางก็ไม่ได้หมายตาแค่อู่เต้าคนเดียวเสียหน่อย
อวิ๋นโจวทั้งมณฑลคือสวนสนุกของเขา เขารอคอยให้สวนสนุกแห่งนี้เพาะบ่มยอดฝีมือหน้าใหม่ขึ้นมาท้าทายตนเองให้มากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนเขาก็มองพวกนั้นเป็นเหมือนเกมที่เล่นได้ตามใจชอบ คอยพิสูจน์จินตนาการอันบ้าคลั่งในวิถียุทธ์ของตัวเองอย่างเพลิดเพลิน
ความห้าวหาญเยี่ยงนี้ คนธรรมดาไม่มีทางเอื้อมถึงได้เลย
พออู่เต้าได้ฟังก็อดทอดถอนใจไม่ได้ โลกใบนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ เวลาที่คุณเงยหน้าขึ้นมอง คุณก็มักจะพบว่ามีกลุ่มอัจฉริยะผู้เจิดจรัสเปล่งประกายอยู่เสมอ การมีอยู่ของคนพวกนั้นราวกับเกิดมาเพื่อให้คนอื่นแหงนหน้ามองโดยเฉพาะ ส่วนสิ่งเดียวที่คุณทำได้ก็คือกัดฟันก้มหน้าก้มตาบากบั่นฝึกฝนไปทีละก้าวอย่างเหน็ดเหนื่อยเพื่อก้าวไปให้ถึงอาณาจักรที่พวกเขายืนอยู่
จั่วขวางก็คือการมีอยู่เช่นนั้น