เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 159 สิ้นสุดลงแค่นี้
จั่วเชียนเชียนที่คิดจะชิ่งหนีถูกอู่เต้าคว้าคอเสื้อหิ้วกลับมา
เขาสำรวจบันทึกการออกปฏิบัติหน้าที่ในมือไปพลาง เอ่ยปากถามด้วยความสงสัยไปพลาง
"ฉันละสงสัยจริงๆ ฝีมือสะเดาะกลอนงัดแงะของเธอไปหัดมาจากไหน? หอปราบยุทธ์มีสอนเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"
"ปล่อยนะ! ปล่อยสิ! ชายหญิงไม่ควรแตะเนื้อต้องตัวกันไม่รู้หรือไง?" จั่วเชียนเชียนทำท่าเหมือนแมวที่กำลังโมโห รัวมือฟาดใส่แขนของอู่เต้าอย่างเกรี้ยวกราด ทว่ามือสั้นๆ ของเธอกลับเอื้อมไม่ถึงลำตัวของเขาเลยสักนิด
ที่น่าเศร้าคือ ต่อให้เธอจะเปลี่ยนมาใช้เล็บข่วน แขนของอู่เต้าก็ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ร่างกายที่ฝึกวิชากายาภายนอกอย่างแข็งแกร่งจนเกินเบอร์นี้ทำให้จั่วเชียนเชียนพลอยนึกเชื่อมโยงไปถึงบางสิ่งได้อย่างชัดเจน
"อย่างเธอนี่นะชายหญิงไม่ควรแตะเนื้อต้องตัว ผอมกะหร่องยังกะลิงกัง"
ปากของอู่เต้าจัดว่าแสบเอาเรื่อง แต่เขาก็ยอมปล่อยจั่วเชียนเชียนลงมาแต่โดยดี
"พูดมาได้แล้ว ตกลงเธอเป็นใครกันแน่"
"ฉันเป็นใคร นายไม่รู้หรือไงล่ะ?" จั่วเชียนเชียนลูบคอตัวเอง พลางกลอกตาไปมา เริ่มเล่นแง่หน้าตายใส่