เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 147 ความระส่ำระสาย (ขอบคุณท่านมหาพันธมิตรเงินขาว ไนอาโกะไซเกา สำหรับการเปย์รางวัล)
มหาภัยพิบัติทั้งปวงล้วนมีลางบอกเหตุ
เฉกเช่นก่อนภูเขาไฟระเบิดย่อมมีควันพวยพุ่ง ก่อนแผ่นดินไหวจะเกิดแสงเรืองใต้พิภพ บรรดาสำนักในอวิ๋นโจวจึงไม่จำเป็นต้องออกไปสืบข่าวให้วุ่นวาย แค่คอยดูว่ามีคนมาจุดธูปไหว้พระมากน้อยเพียงใด คอยเงี่ยหูฟังคำอธิษฐานของพวกเขา เพียงเท่านี้ก็พอบอกได้คร่าวๆ แล้วว่า ยุคสมัยและบ้านเมืองในช่วงนี้กำลังเป็นไปในทิศทางไหน
โดยทั่วไปแล้วพวกสำนักมักให้ความสำคัญกับทั้งการเข้าสู่ทางโลกและหลุดพ้นจากทางโลก
ทางฝั่งเจิ้งหยางจื่อดูเหมือนจะยังมีเรื่องแจกน้ำมนต์และทำพิธีกรรมที่ต้องรีบไปจัดการ
เมื่อได้ยินอู่เต้ารับปากว่าจะช่วยตามหานักพรตฉางกงให้ เขาก็รีบวางสายแล้วเร่งรัดไปทำงานต่อทันที
ส่วนทางด้านอู่เต้าเองก็หลับตาลงเช่นกัน
เรื่องราวหลากเรื่องหลายคดีผุดขึ้นมาเวียนวนอยู่ในหัว แม้ว่าเรื่องส่วนใหญ่ที่เขาพบเจอมาจนถึงตอนนี้จะดูไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่าเขากลับรู้สึกคล้ายกับมีเส้นด้ายเส้นหนึ่งที่สามารถร้อยเรียงพวกมันเข้าด้วยกันได้ เพียงแต่เส้นด้ายเส้นนั้นผลุบๆ โผล่ๆ จนเขายังคว้าเอาไว้ไม่ได้จริงๆ
'ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน พอถึงเวลาเดี๋ยวก็สังเกตเห็นเอง'