เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 146 เฮ้ย ได้แล้ว
"เฮ้ย ได้แล้ว ได้แล้ว ได้แล้ว ได้แล้ว!"
ทันทีที่ถึงบ้าน อู่เต้าก็ได้ยินเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งของเทพพยากรณ์
เมื่อสบตากับไป๋ซืออวี๋แวบหนึ่ง อู่เต้าก็ก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องโถงใหญ่ แล้วเห็นจางเถียโข่วกำลังผมเผ้ากระเซิง ประคองกำไลล่ามมังกรพลางร้องตะโกนอย่างตื่นเต้น ในยามนี้กำไลล่ามมังกรปรากฏเป็นรูปครึ่งทรงกลมตามคติฟ้ากลมแผ่นดินเหลี่ยม แม้อยู่ใต้แสงตะวัน ก็ยังเผยความอัศจรรย์ออกมา ดูไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง
"เทพพยากรณ์ นายไปได้อะไรมา"
เมื่อเผชิญหน้ากับเทพพยากรณ์ที่กำลังเต้นแร้งเต้นกา อู่เต้าก็ก้าวเข้าไปคว้าไหล่เขาไว้ แล้วฟาดฝ่ามือลงบนหัวสองเผียะติดๆ ตบจนไอ้หมอนี่ที่เกือบจะเสียสติมีสติแจ่มใสขึ้นมามาก
"ตัวฉันเทพพยากรณ์เนี่ย เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะแห่งยุค ถึงจะไม่มีมรดกวิชาโหงวเฮ้งชะตา แต่ก็ยังอาศัยประสบการณ์เทียบเคียงจนถอดพิกัดปฐพีของกำไลติงนี้ได้ มันไม่ได้เดินตามค่ายกลแปดทิศเก้าช่อง หากแต่ใช้วิชาแผนภาพเหอถู ซินจั๋วนายดูสิ..."
"พูดอะไรที่ฉันฟังเข้าใจหน่อย" อู่เต้าเอ่ยขัดจางเถียโข่วที่เตรียมจะอวดภูมิในทันที
พร้อมกับดึงคอเสื้อหิ้วตัวเขาขึ้นมา ให้นั่งลงอย่างเรียบร้อย
"ได้ๆ งั้นฉันจะสรุปสั้นๆ ละกัน"