เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 140 เหม็นโฉ่ฟอนเฟะ
ยามที่เขตแดนเทพพังทลายลงมาเสียงสนั่น ภาพเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวและพิกลพลันสลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง อู่เต้ารู้สึกได้ถึงความรู้สึกเคว้งคว้างล่องลอยขึ้นมาทันใด คล้ายกับมีใครดึงเขาจากใต้ก้นน้ำขึ้นมาสู่ผิวน้ำอย่างไรอย่างนั้น ความรู้สึกปลอดโปร่งจากการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของสภาพแวดล้อมโดยรอบ ถึงกับช่วยให้ร่างกายที่เจ็บปวดทรมานอยู่บ้างของเขารู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย
เขากลับมายังขู่ย่วนในโลกคนเป็นแล้ว
เสียงพูดคุยจอแจของผู้คน เสียงไก่และสุนัขที่เลี้ยงไว้ในตึก ทุกสิ่งล้วนดูเป็นธรรมชาติและผ่อนคลายอย่างยิ่ง หากไม่มีเสียงด่าทอเอะอะปนมาประปรายก็คงจะดียิ่งกว่านี้
อู่เต้าอดไม่ได้ที่จะบิดขี้เกียจสักทีหนึ่ง
ไท่อาและชีซิงที่ถูกตามกลับมาส่งเสียงสั่นสะเทือนครางหึ่งอยู่ในอ้อมอกของเขาเหมือนกำลังประท้วง เตือนอู่เต้าว่าอย่าขว้างพวกมันทิ้งออกไปอีก อย่างน้อยในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ก็อย่าเล่นพิเรนทร์แบบนี้อีกเลย
'เอาล่ะๆ แค่จู่ๆ ก็เกิดพุทธิปัญญาขึ้นมาเลยลองวิชาดูเฉยๆ วันหน้าถ้าไม่มั่นใจว่าจะเรียกพวกนายกลับมาได้ ฉันไม่ทำซี้ซั้วหรอกน่า'
เขารู้สึกผิดและละอายใจอยู่บ้างจริงๆ
อู่เต้าให้รางวัลศาสตราเทพทั้งสองเล่มอย่างเต็มเหนี่ยวด้วยการลูบหัวทีละเล่มแถมด้วยการจุ๊บฟอดใหญ่ ถือเป็นการปลอบประโลมพวกมัน สำหรับศาสตราเทพสองเล่มที่เขาชุบเลี้ยงมานี้ ไม่มีเรื่องไหนที่จุ๊บเดียวจะแก้ไม่ได้ ถ้ามี ก็แค่จุ๊บจนกว่าจิตวิญญาณของพวกมันจะอายม้วนไปเอง ยังไงเขาก็หน้าหนาอยู่แล้ว ไม่สะทกสะท้านอะไร