เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 135 ขู่ย่วน
ค่ำคืนนี้ ดวงจันทร์สว่างกระจ่างฟ้า ดวงดาวริบหรี่บางตา
ดวงจันทร์เจือแสงสีเหลืองหม่นแขวนเด่นอยู่บนเวิ้งฟ้า แลดูราวกับดวงตาของอสูรยักษ์ แสงจันทร์ที่หักเหดูคล้ายซ่อนตัวอยู่ใต้กลุ่มเมฆดำทมึน คอยโปรยปรายแสงสลัวลงสู่ผืนปฐพีเป็นระลอก ยามแสงจันทร์วูบวาบสลับเลือนราง ก็แลดูประหนึ่งดวงตาดวงนั้นกำลังกะพริบเปิดปิด
ทว่าผู่ไห่ นครที่ไม่เคยหลับใหลและสว่างไสวไปด้วยแสงไฟแห่งนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากการวูบวาบของแสงจันทร์เลยแม้แต่น้อย
ที่ที่ควรจะรื่นเริงบันเทิงใจก็ยังคงร้องรำทำเพลง
ที่ที่ควรจะมืดมิดไร้แสงตะวันก็ยังคงมืดบอดไร้เดือนไร้ตะวัน
และคนแบบไหนควรจะอยู่ตรงไหน ก็ยังคงปักหลักอยู่ที่นั่นเหมือนเดิม
ไม่เคยมีความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นเลยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ทุกคราที่แสงจันทร์ซีดขาวเย็นเฉียบสาดส่องลงมา แหล่งพำนักอาศัยในย่านการค้าเป่าซานที่ชื่อขู่ย่วน จะถูกฉาบเคลือบด้วยประกายเย็นเยียบ ผนังตึกสูงสีขาวอมเขียวที่สะท้อนแสงทำให้บรรยากาศโดยรอบอุณหภูมิดิ่งฮวบ ผู้คนที่พักผ่อนอยู่ในนั้นต่างกอดเก็บความฝันที่จะร่ำรวยเอาไว้พลางอดไม่ได้ที่จะกระชับผ้าห่มบนร่างให้แน่นขึ้น