เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 134 ซ้อมเพื่อนร่วมงาน
การลงมือซัดฝ่ายเดียวกัน ไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยไหนก็เป็นเรื่องชวนหัวและน่าขันทั้งนั้น
ทว่าเมื่อเหลียงซูเหวินมองไปยังลานกว้างขนาดย่อมของสาขาย่อย แล้วเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตากลุ่มหนึ่งนอนระเนระนาดอยู่บนพื้น แขนขาถูกปลดข้อต่อจนเห็นได้ชัด ใบหน้าปูดบวมเขียวช้ำดำคล้ำเป็นปื้น แถมยังถูกสะกดปราณเลือดและกำลังจนนอนครวญครางด้วยความเจ็บปวดไม่หยุด เขากลับหัวเราะไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อในบรรดาคนคุ้นเคยเหล่านี้ มีทั้งนายกองเสื้อปักที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเองคนหนึ่ง บวกกับมือปราบของสำนักเหยี่ยวเหินที่ร่วมงานกันได้ดีเป็นประจำอีกหลายคน
นายกองเหลียงถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
"พวกเขานี่แหละครับที่ลอบโจมตีผม! ถ้าผมไม่ไหวตัวทัน คงโดนรุมซัดตายไปแล้ว!"
อู่เต้าที่ยืนอยู่อีกด้านโดยไร้รอยขีดข่วนชี้ไปยังสภาพน่าอนาถของกลุ่มคนที่กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นพลางตีหน้าซื่อเล่าความเท็จอย่างหน้าตาเฉย ทว่าเหลียงซูเหวินไม่ได้ถูกคำโกหกหน้าด้านๆ เช่นนี้ปั่นหัวแม้แต่น้อย เพียงแต่ระงับอารมณ์ได้เป็นอย่างดีแล้วปรายตามองเขาอย่างลึกซึ้งพลางเอ่ยขึ้น
"ต่อแขนขาให้พวกเขากลับเข้าที่ซะ"
อู่เต้าเองก็โหดไม่เบา ไม่เพียงแต่จะหักกระดูกของเจ้าพวกนี้ แต่หลังจากต้อนรับขับสู้อย่างอบอุ่นแล้ว ยังถอดขากรรไกรของพวกเขาออก ทำให้พูดจาอะไรแทบไม่ได้เลย
แต่ละคนพอเห็นนายกองเหลียงเดินออกมาก็พากันน้ำตาคลอเบ้า ราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวงปานนั้น