เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 119 กำไลล่ามมังกร
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่จางเถียโข่วรู้ดีถึงมูลค่าของกำไลลายเกลียว ยามบ้านเมืองรุ่งเรืองถึงขีดสุด จะเอ่ยว่ามีค่าควรเมืองก็ไม่เกินเลยไปสักนิด การที่อู่เต้าถือมันโยนขึ้นลงเล่นอย่างไม่แยแสแบบนี้ ทำเอาหัวใจเขาแทบวาย เกรงเหลือเกินว่าอู่เต้าจะพลั้งมือทำกำไลลายเกลียววงนี้ตกแตก
ถ้าไม่ใช่เพราะสู้แรงอู่เต้าไม่ไหว
จางเถียโข่วคงพุ่งเข้าไปรวบมือเขาไว้ ขอร้องอย่าได้ทำท่าทางน่าหวาดเสียวพรรค์นั้นอีก
"มันไม่มีประโยชน์กับพวกผู้ฝึกยุทธ์หรอก"
"หือ" อู่เต้าข้องใจ หรือว่าสัญชาตญาณของตัวเองจะผิดพลาดไป
"กำไลล่ามมังกรวงนี้หากไร้จินจ้วนอวี้หานก็ไม่อาจขับเคลื่อนได้ วิถีของพวกนายคือเลือดลมดุจมังกร มุ่งทำลายขีดจำกัดสูงสุด ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันสักนิดกับสายชีพจรปฐพีของสำนักเทียนซือพวกเรา นอกเสียจากว่าจะมีผู้บรรลุเต๋าแห่งประตูเร้นลับมาทำลายสายสัมพันธ์ระหว่างกำไลล่ามมังกรกับชีพจรมังกรแห่งอวิ๋นโจว แล้วพาออกไปให้ไกลจากอวิ๋นโจว มันถึงจะฟื้นคืนอานุภาพเดิมได้บ้าง นั่นคือการสะกดตรึงชีพจรปฐพี"
จางเถียโข่วผายมือออกอย่างจนใจ
"ต่อให้เป็นแบบนั้น นายก็ยังต้องตามเก็บกำไลอีกแปดวงที่เหลือให้ครบชุดอยู่ดีถึงจะเห็นผล"
ของชิ้นนี้ สำหรับคนที่ไม่ได้รับสืบทอดวิชาของสำนักเทียนซือแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับกระดูกซี่โครงไก่ที่ไร้ประโยชน์