เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 118 สำนักเทียนซือ
"จริงสิ หลิงหลัวล่ะครับ"
อู่เต้าไม่เห็นน้องสาวผู้ว่องไวและซุกซน จึงเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ
"เรียนอยู่ที่สำนักศึกษาหมิงเยวี่ยน่ะสิ" พ่อแซ่อู่หัวเราะฮ่าๆ
ตอนนั้นที่เจ้าสำนักเหลียนมาตอบแทนบุญคุณ ไม่เพียงแต่ช่วยอุดหนุนกิจการร้านหนังสือและหาช่องทางต่างๆ ให้เท่านั้น แต่ยังช่วยแก้ปัญหาเรื่องการเรียนของอู่หลิงหลัวให้อีกด้วย โดยยอมจ่ายเงินก้อนโตช่วยแนะนำและส่งตัวเธอเข้าเรียนต่อที่สำนักศึกษาเอกชนอย่างสำนักศึกษาหมิงเยวี่ย สองครอบครัวต่างมีน้ำใจเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน จึงสนิทสนมผูกพันกันอย่างแนบแน่น
"เธอเลิกเรียนกี่โมงครับ เดี๋ยวผมไปรับเอง"
ก็แค่ไม่ได้ไปโรงเรียนไม่กี่เดือน
แต่อู่เต้าแทบจะลืมเวลาเข้าเรียนและเลิกเรียนไปหมดแล้ว ก็เหมือนกับคนที่กลายเป็นฟรีแลนซ์แล้วความรู้สึกเรื่องวันในสัปดาห์เริ่มเลือนราง ขณะที่มนุษย์เงินเดือนยังคงไวต่อเรื่องนี้อยู่ เพราะวันหยุดสุดสัปดาห์ต้องพักผ่อนไม่ก็ต้องไปทำโอที
"น่าจะเหลืออีกสักครึ่งชั่วยามล่ะมั้ง อย่าทำตัวเอิกเกริกเกินไปนักล่ะ แล้วแกต้องไปคารวะข้าราชการผู้ใหญ่ในท้องที่บ้างหรือเปล่า"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกเราไม่ได้อยู่สายงานเดียวกัน"