กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 114 ฉันไม่รู้จัก
ผู่ไห่ ภายในสวนอันกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง
บนลานประลองยุทธ์ธรรมชาติที่รายล้อมไปด้วยพฤกษานานาพันธุ์และสรรพสัตว์
จอมยุทธ์หนุ่มคนหนึ่งกำลังลูบคลำแมวยักษ์อยู่ เจ้าแมวยักษ์ตัวนี้มีขนสีขาวบริสุทธิ์ทั่วทั้งร่าง นัยน์ตาสีฟ้าครามลึกล้ำ เผยให้เห็นถึงสติปัญญาอันเยือกเย็นที่รับรู้ความเป็นไปของมนุษย์ ยามที่มันแหงนมองจอมยุทธ์หนุ่มผู้นี้ พญาเสือขาวผู้เป็นเจ้าแห่งสรรพสัตว์กลับอดไม่ได้ที่จะฉายแววหวาดกลัวและยอมสยบ มันยอมหงายท้องอันอ่อนนุ่มขึ้นมาแต่โดยดี ปล่อยให้มนุษย์คนนี้ลูบคลำตามอำเภอใจ
แมวยักษ์ตัวนี้คือตัวที่จั่วขวางจับมาได้ตอนที่เดินทางท่องเที่ยวแถบเสินหนงเจี้ย
เห็นว่าลูบแล้วขนนุ่มมือดี ทั้งยังแสนรู้ จึงไม่ได้ทุบตีจนตายเพื่อเลาะเอากระดูก หากแต่นำตัวกลับมายังอวิ๋นโจว
จั่วขวางก้มมองเจ้าแมวยักษ์ด้วยแววตาเย็นชา
"ถ้าผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ แกยังรับฝ่ามือฉันไม่ได้สักฝ่ามือ ก็เตรียมตัวลงหม้อตุ๋นเนื้อได้เลย"
เสือขาวที่กำลังออดอ้อนทำตัวน่ารักถึงกับหดคอวูบ ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว มันแยกเขี้ยวขู่คำรามใส่พื้น ปล่อยเสียงคำรามต่ำที่พัดพาเอากลุ่มไอเมฆลอยกรุ่น
หากมีผู้เชี่ยวชาญอยู่ที่นี่