กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 113 ชีปะขาว
การสืบทอดที่ไม่เคยขาดสายของจูเซี่ยมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง
นั่นคือไม่ว่าเรื่องที่คุณทำจะเกี่ยวกับด้านไหน ก็มักจะหาแรงบันดาลใจหรือจุดที่คล้ายคลึงจากบรรพบุรุษรุ่นก่อนๆ ได้เสมอ เช่น ไอสังหารดุดันแบบคนบ้าระห่ำของอู่เต้า หรือความรู้รอบตัวอันลึกซึ้งกว้างขวางของเจิ้งหยางจื่อ เมื่อมีแนวทางให้คลำทางข้ามแม่น้ำได้ อะไรๆ ก็จัดการได้ง่ายขึ้น
นักพรตรูปงามโคลงศีรษะไปมา ไม่นานก็ช่วยเสนอทางออกให้กับอู่เต้าได้
บำรุงจิต เลี้ยงปราณ
นี่ฟังดูเหมือนคำพูดไร้สาระชวนต้มตุ๋นอยู่บ้าง ทว่าในแง่ของสัดส่วนขั้นตอนปฏิบัติจริง รวมถึงเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ในการกำหนดจิต เจิ้งหยางจื่อไม่ได้หวงวิชาไว้เลย เรียกว่ายอมแย้มเคล็ดลับในการฝึกฝนของสำนักออกมานิดหน่อย เพื่อให้อู่เต้าไม่ต้องเสียเวลาเดินอ้อมในขั้นนี้
"จำไว้นะ เส้นทางต่างกัน อย่าถลำลึก"
เจิ้งหยางจื่อเอ่ยเตือนอู่เต้าผู้มีพรสวรรค์ชวนขนลุกเป็นพิเศษ
เส้นทางของนักพรตกับนักยุทธ์ก่อนถึงขั้นเบิกคลังเก้าชั้นนั้นไม่เหมือนกัน ฝ่ายหนึ่งคือหลอมสารจำเป็นแปรเป็นปราณ ส่วนอีกฝ่ายคือแยกจิตรวมปราณ นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมนักพรตที่ร่ายเวทสวดคาถามากๆ ในช่วงแรกถึงบั่นทอนอายุขัย ผมขาวเต็มศีรษะของนักพรตรูปงามก็มีที่มาจากเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นสง่าราศีของเขาคงโดดเด่นยิ่งกว่านี้อีก
ประจวบเหมาะกับที่อู่เต้ามีคัมภีร์อินฝูเทียนจีอยู่เล่มหนึ่งพอดี