กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 98 เก้าโคจรประตูเทวะ
ในภาพลวงตา ลมเมฆแปรปรวน ศึกสงครามปะทุ
มือดาบผู้เปี่ยมด้วยความห้าวหาญสะท้านฟ้าจากไปแล้ว
หลงเหลือเพียงมือกระบี่ผู้เป็นทั้งศัตรูและสหายที่พกพาหนึ่งดาบหนึ่งกระบี่ออกตามหาผู้สืบทอด
ทิ้งไว้เพียงตอนจบอันแสนโรแมนติกที่ไม่อาจล่วงรู้ให้อู่เต้าได้เห็น ผู้ฝึกยุทธ์ทำได้ถึงระดับนี้เชียวเหรอเนี่ย ใช้พลังตัวคนเดียวสังหารปรมาจารย์ของแคว้นศัตรูจนเหี้ยน เขาประเมินดูแล้ว คำว่าปรมาจารย์คงไม่ต่างจากขั้นเบิกคลังช่วงปลายสักเท่าไร จะโหดเหี้ยมเกินไปแล้วมั้ง คิดจะฆ่าล้างบางขั้นเบิกคลังช่วงปลายของแคว้นศัตรูด้วยตัวคนเดียวเนี่ยนะ
ภาพลวงตาค่อยๆ สลายหายไป
อู่เต้าที่แอบอยู่ในห้องส่วนตัวไม่ได้แผ่รังสีพลังอันน่าสะพรึงกลัวใดๆ ออกมา
กลิ่นอายบนร่างของเขาค่อยๆ ควบแน่นขึ้น ราวกับกำลังเลียนแบบลูกบอลไท่เก๊กที่มองเห็นในภาพลวงตา รวบรวมทุกอณูของพลังเลือดลมและปราณกำลังทั่วร่างเข้าสู่พลังประตูเทวะอันไร้ช่องโหว่! ประหนึ่งไข่ใบยักษ์ที่มีลมหายใจ กำลังขยายตัวและหดตัวเพื่อฟูมฟักพลังที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน!
ในเวลาเดียวกัน
บนหน้าต่างระบบของอู่เต้า สิบสามกระบี่ทะลวงค่ายกับแปดสังหารไร้ช่องว่างก็กำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบงัน