0096 บทที่ 96 ดึงตัวเข้าพวก

บทที่ 96 ดึงตัวเข้าพวก

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สำนักเจินหยวนเมี่ยวเต้าก็กลายเป็นเพียงเปลือกนอกของลัทธินอกรีต

ส่วนเหลียนผิงในตอนนั้นเป็นแค่เด็กรับใช้ในสำนักเต๋า หากพูดให้ถูกก็คือเป็นผู้อารักขามรรคาที่เป็นนักรบใช้พลังกาย ยามสำนักประสบเคราะห์ภัย เขาได้รับคำไหว้วานจากนักพรตเต๋าท่านหนึ่ง ให้พาครอบครัวของเหล่านักพรตเต๋าหลบหนีภัยพิบัติ การหนีครั้งนี้ เขาวิ่งรวดเดียวจากเวยโจวมาจนถึงอวิ๋นโจว นั่นคือวิ่งจากทางเหนือของเป่ยเวยมาจนถึงผู่ไห่เลยทีเดียว!

ตอนที่อู่เต้าได้ยินถึงตรงนี้ก็ถึงกับอึ้งไปเลย

ฝีเท้าในการวิ่งหนีนี่มันจะเว่อร์เกินไปแล้วมั้ง

ต่อให้การคมนาคมของจูเซี่ยจะเจริญก้าวหน้ามาโดยตลอด แต่การจะวิ่งมาได้ไกลขนาดนี้มันไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายด้วยคำว่าการเดินทางสะดวกได้แล้ว ระหว่างทางมีโอกาสตายกะทันหันได้สารพัดสาเหตุ นี่พิสูจน์ให้เห็นถึงความอึดในการวิ่งระยะไกลของเหลียนผิงได้เป็นอย่างดี

เมื่อพูดถึงผลงานการวิ่งหนีของตัวเอง

เหลียนผิงนอกจากจะไม่รู้สึกอับอายแล้ว กลับยังภาคภูมิใจเสียยกใหญ่ แอบเพลิดเพลินกับสายตาทึ่งๆ ของอู่เต้า ถ้าเป็นในยุคซ่งยุคหลัง ดีไม่ดีเขาคงได้ฉายาเทพเดินดินไปครองแล้ว อีกทั้งเขายังทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์ บรรดาลูกหลานครอบครัวของคนในสำนักที่เขาดูแล ไม่มีใครพลัดหลงหรือตายกะทันหันไประหว่างทางเลยแม้แต่คนเดียว