กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 95 คัมภีร์อินฝูเทียนจี
ยามที่สาวงามบอบบางน่าทะนุถนอมมาร้องไห้ต่อหน้าคุณ อานุภาพทำลายล้างของมันช่างมหาศาลเหลือเกิน
ที่ว่านี้ไม่ใช่พวกไม่รู้ประสีประสาเอะอะก็เอาแต่แหกปากร้องไห้ แต่หมายถึงในยามที่ต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน พอเธอได้รับความอยุติธรรมจนต้องปาดน้ำตา แต่ก็ยังคงท่วงท่าสง่างามแช่มช้อยราวกับพยายามจะกล้ำกลืนความคับแค้นใจเอาไว้เอง
แต่โบราณมายอดวีรบุรุษยังยากจะผ่านด่านสาวงาม
แล้วอู่เต้าเป็นวีรบุรุษหรือเปล่า?
เขาเป็นแค่สามัญชนคนห่าม ย่อมยากจะผ่านด่านศิษย์พี่หญิงคนเล็กที่ความรู้สึกในใจแอบแปรเปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอดีต่อเขาจริงๆ ดังนั้นพอเหลียนซู่เหนียงตาแดงก่ำจ้องเขาเขม็ง อู่เต้าจึงโยนความผิดของเรื่องนี้ไปให้เหลียนซืออย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"เรื่องของเหลียนซือเนี่ย ที่จริงผมก็เพิ่งรู้ตอนกลับมานี่เอง ก่อนออกเดินทางไปท่องยุทธภพ เหลียนซือไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้สักครึ่งคำ ผมเลยอธิบายให้ศิษย์พี่ฟังไม่ถูกเหมือนกันครับ"
คำพูดนี้ของอู่เต้าหยุดน้ำตาของศิษย์พี่หญิงตัวเล็กที่ไม่ได้เล็กเลยสักนิดในทุกๆ ด้านได้อย่างชะงัดนัก
พอลองคิดดูดีๆ ก็น่าจะจริงอย่างที่เขาว่า