กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 91 ขอยืมของจากนายสักอย่าง
ตรอกนี้แม้แต่ขอทานสักคนก็ยังไม่มี
พอนำตัวซุนอี๋กลับเข้ามาในตรอก อู่เต้าก็เหลือบมองหลี่อิงที่ยังคงนอนบิดตัวดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นให้กับไอ้ตัวซวยที่คบเพื่อนไม่ดูตาม้าตาเรือคนนี้
"จุ๊ๆ คบเพื่อนไม่ดูคนเลยจริงๆ พอเกิดเรื่องปุ๊บก็ลงมือก่อนเป็นอย่างแรก นายคนนี้ทำไมถึงได้อำมหิตขนาดนี้นะ"
วันนี้อู่เต้าอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด
เขาไม่ได้สนใจหลี่อิงที่นอนดิ้นพล่านเหมือนหนอนอยู่แทบเท้าเท่าไรนัก เพียงย่อตัวลงแล้วใช้มือลูบเบาๆ ที่ลำคอของคนชั่วที่วันนี้ยังคิดจะแก้แค้นศิษย์พี่หญิงตัวน้อย ดับเสียงครวญครางแผ่วเบานั้นลงทันควัน
คนแซ่อู่อย่างเขามันจิตใจเมตตา ทนเห็นคนชั่วร้องโอดครวญไม่ได้
จึงได้ช่วยสกัดกั้นลมปราณและเลือดบริเวณหลอดลมของมันไว้ชั่วคราว จะได้ไม่ต้องส่งเสียงหนวกหูหรือพ่นคำหยาบคายออกมาอีก
ตอนนี้ซุนอี๋เริ่มคุมร่างกายกลับมาได้บ้างเล็กน้อย เขารู้ว่านี่คืออู่เต้าต้องการให้เขาเปิดปากพูด จึงรีบคว้าโอกาสนี้ไว้อย่างเด็ดขาด
"ใต้เท้า ท่านอยากรู้อะไร ถามมาได้หมดเลยครับ"