0037 บทที่ 37 ตกปลา

บทที่ 37 ตกปลา

ชีวิตคนเรานี่เต็มไปด้วยเรื่องไม่คาดคิดอยู่เรื่อยจริงๆ

อู่เต้าไม่คาดคิดเลยสักนิดว่าการที่ตัวเองย้อนกลับมาจะได้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ผีหน้าดำที่ลอยเคว้งอยู่กำลังสูบกลืนไอพลังชีวิตของเหล่าหวงที่นอนล้มลงกับพื้นกลางตลาดอันจอแจ ส่วนผู้คนรอบข้างที่เบียดเสียดกันอยู่กลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีภูตผีอันเย็นเยือกกำลังลอยอยู่เหนือศีรษะ เพียงแค่รู้สึกหนาววาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกตามสัญชาตญาณเท่านั้น

ผีหน้าดำตนนั้น

เบิกตากว้างราวกระดิ่ง สวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ อ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวโง้ง ภายในช่องปากแดงฉานสะดุดตา ไม่รู้ว่าสูบกลืนเลือดสดและไอหยางไปมากเท่าไรแล้ว ถึงได้หล่อเลี้ยงปากกว้างราวกะละมังเลือดนี้ได้ ยามกินคนช่างรวดเร็วเสียจริง