เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 420 การแข่งขันบาสเกตบอลของจ้าวผิง (ตอนจบ)
ในช่วงเริ่มต้น อี้หยางทำได้เพียงนั่งเป็นตัวสำรองอยู่ข้างสนาม
เรื่องนี้ย่อมไม่มีอะไรให้ต้องประหลาดใจ เพราะในทีมมีนักกีฬาระดับสูงอยู่สามคน และยังมีผู้เล่นทั่วไปที่ทุกคนยอมรับว่าเก่งกาจอีกหนึ่งคน สี่คนนี้ย่อมต้องได้ลงสนามอย่างแน่นอน และจ้าวผิงเองก็ต้องลงไปเล่นด้วย รวมเป็นห้าคนพอดี ดังนั้นทั้งลั่วเฉวียนซิ่ง ลู่ฮ่าว และอี้หยาง จึงไม่ใช่ตัวเลือกลำดับแรก
หลังจากเปิดเกม ฝั่งคณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการเป็นฝ่ายครองบอลได้สำเร็จ
แม้ว่าในยามปกติทุกคนจะเล่นสนุกสนานเฮฮา เวลาเล่นสตรีทบาสฯ มักจะพยายามปั้นบอลให้จ้าวผิงได้ทำแต้ม ทว่าเมื่อมาถึงการแข่งขันที่เป็นทางการเช่นนี้ เพื่อให้มั่นใจในชัยชนะ การส่งบอลให้จ้าวผิงน้อยที่สุดย่อมเป็นทางเลือกที่ฉลาดปราดเปรื่องที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
พอยต์การ์ดตัวคุมบอลของฝั่งเศรษฐศาสตร์และการจัดการคือเบอร์ 3 อี้หยางจำชื่อเขาไม่ได้ จึงขอเรียกเขาว่าเบอร์ 3 ไปก่อน
ลูกแรก เขาไม่ได้ส่งบอลให้จ้าวผิงเล่นจริงๆ ตัวเองเลี้ยงบอลข้ามมาแดนหน้า ขอลูกสกรีนพิกแอนด์โรล ทะลวงเข้าด้านในแล้วตวัดบอลกลับออกมาเมื่อไร้จังหวะ ส่งต่อให้เบอร์ 24 ตำแหน่งฟอร์เวิร์ด กระโดดดึงจังหวะยิงพูลอัพจัมป์ชูต ลูกบาสกระดอนปากห่วงออกมา
แม้การบุกระลอกแรกจะไม่สัมฤทธิผล ทว่ามันได้จุดประกายให้บรรยากาศในสนามเร่าร้อนขึ้นมาทันที
อี้หยางนั่งมองดูการขับเคี่ยวผลัดกันรุกรับของทั้งสองฝ่ายอยู่ข้างสนามอย่างเงียบสงบ
รอบข้างมีเสียงเพื่อนๆ ตะโกนส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจจ้าวผิงดังกระหึ่ม