เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 419 การแข่งขันบาสเกตบอลของจ้าวผิง (ตอนต้น)
เรื่องราวของหยางจิ่วเนี่ยนเป็นเพียงฉากคั่นรายการเล็กๆ ฉากหนึ่งเท่านั้น อี้หยางไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ขณะที่คนอื่นๆ แม้ในตอนแรกจะหยอกล้อแซวเล่นสองสามประโยค แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงใจไร้เลศนัยของอี้หยาง ย่อมไม่รบเร้าเซ้าซี้อย่างไร้มารยาทให้เสียบรรยากาศ
ทุกคนล้วนเป็นคนที่มีวุฒิภาวะทางอารมณ์ที่ดีเยี่ยม
เรื่องที่สำคัญกว่าในเวลานี้ก็คือการแข่งขันบาสเกตบอล
กีฬายัดห่วงนี้ อี้หยางยังคงเล่นอยู่เสมอ เพียงแต่ความถี่อาจไม่ได้สูงเท่าเมื่อก่อนเท่านั้นเอง
ทว่าเนื่องจากการออกกำลังกายเป็นกิจวัตรที่เขาทำอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน สภาพความฟิตของร่างกายจึงไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย ขอเพียงได้ชูตลูกหาจังหวะสัมผัสมือสักสองสามครั้ง การลงแข่งในแมตช์ระดับคณะเช่นนี้ย่อมเป็นไปอย่างราบรื่น
ระหว่างที่รอหวงซานซานชงชานม ทั้งหมดจึงสนทนาสัพเพเหระกันไปตามธรรมชาติ
ไช่ไน่จือเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "จริงสิ ทำไมเธอถึงกลับมามหาวิทยาลัยเร็วนักล่ะ"
ยังเหลือเวลาอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงกำหนดเปิดภาคเรียนอย่างเป็นทางการ และสำหรับนักศึกษาใหม่ชั้นปีที่หนึ่ง ยังเหลือเวลาอีกถึงหกวัน
อี้หยางตอบไปลอยๆ "มีธุระต้องมาจัดการสองสามเรื่องครับ แล้วพวกพี่ล่ะครับ"