เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 415 ในฐานะพี่ชาย
หลังจากส่งจ้าวเยว่เอ๋อกลับถึงบ้าน อี้หยางไม่ได้ขับรถจากไปในทันที
บ้านของจ้าวเยว่เอ๋อนั้นย่อมเทียบกับบ้านของอี้เสี่ยวชวนไม่ได้ ยังคงเป็นบ้านชั้นเดียวหลังย่อมที่สร้างขึ้นมาไม่รู้กี่ปีแล้ว ภายในมีสามห้อง ตรงกลางมีลานบ้านเล็กๆ เทพื้นด้วยปูนซีเมนต์ เอาไว้สำหรับตากพืชผลทางการเกษตร
ทั้งพ่อและแม่ของจ้าวเยว่เอ๋อไม่ได้อยู่บ้านในเวลานี้ ท้องฟ้าเพิ่งจะเปิดโปร่ง แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาอีกครั้ง ทว่าเวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงบ่ายคล้อยแล้ว จึงไม่อาจใช้คำว่าเจิดจ้าสดใสมาบรรยายได้ ทำได้เพียงกล่าวว่าค่อนข้างสว่าง ส่วนที่แดนไกลก็เริ่มมีสายลมพัดกรูเกรียว
อี้หยางจอดรถไว้ในลานบ้าน ก้าวลงจากรถ แล้วช่วยยกเข่งผลไม้ใบนั้นเข้าไปเก็บไว้ในบ้าน
ตรงห้องโถงกลาง สภาพอากาศร้อนอบอ้าวถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ต้องก่อไฟให้ความอบอุ่น ทว่าเนื่องจากในห้องโถงมีทั้งเตาไฟและเตาปรุงอาหาร อีกทั้งบนขื่อคานยังมีเนื้อรมควันแขวนห้อยไว้หลายคู่ จึงย่อมมีควันไฟรมอยู่เสมอ ทำให้ตัวห้องดูดำมืดทะมึนไปหมด
ซึ่งสภาพเช่นนี้ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาของบ้านเรือนชนบท
แน่นอนว่า หลังจากจัดการเรื่องเรียนต่อของอี้ชวนเรียบร้อยแล้ว ที่บ้านก็ไม่มีเรื่องใดที่จำเป็นต้องใช้เงินก้อนโตเป็นพิเศษอีก เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะปรึกษากับป้ารองว่าเตรียมจะรีโนเวทปรับปรุงบ้านใหม่ โดยสร้างเป็นตึกสองชั้นขนาดย่อมขึ้นมา
ครอบครัวของลุงรองในหมู่ชาวไร่ชาวนานับว่ามีความเป็นอยู่ที่สุขสบายดีมากแล้ว