เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 401 การวางหมากกระดานใหม่
ตอนที่เดินทางกลับจากโรงเรียนประถมความหวังตำบลปั้นซาน ท้องฟ้าก็มืดมิดลงแล้ว ในที่สุดทุกคนก็คลำทางฝ่าความมืดกลับมาขึ้นรถ
ฝ่ายคนขับไม่ได้ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว เพราะอย่างไรเสียเขาก็ถูกเหมารถมา คิดเงินเป็นรายวัน แม้จะน่าเบื่อ ทว่าลักษณะนิสัยของเขาดูเป็นคนที่ทนความเงียบเหงาเบื่อหน่ายได้ดี แค่นอนหลับก็พอแล้ว
ระหว่างทางขากลับ ทุกคนต่างพากันพูดคุยสรุปผลกิจกรรมบนรถ
ลู่ฮ่าวและไช่ไน่จือต่างเลื่อมใสชื่นชมเจียงหลีหลีอยู่ไม่น้อย ปากก็เอ่ยคำยกย่องชมเชยไม่ขาดสายตลอดทาง
อี้หยางได้ยินพวกเขาประเมินค่าเจียงหลีหลีไว้สูงลิ่ว มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นบางๆ บางครั้งการได้ยินคนรักได้รับคำสรรเสริญเยินยอ ยังทำให้มีความสุขยิ่งกว่าตนเองถูกชมเสียอีก
เจียงหลีหลีหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย สำหรับเรื่องนี้ เธอรู้สึกจากใจจริงว่าไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย
ทว่าพอถูกคนอื่นกล่าวชมเชยไม่หยุด กลับทำให้ดูคล้ายตนเองกำลังเล่นละครสร้างภาพ จึงเอ่ยตัดบทว่า "เอาล่ะ พวกเธออย่าชมฉันอีกเลย ขืนชมต่อฉันคงเขินจนทำตัวไม่ถูกแล้ว"
อี้หยางสังเกตเห็นว่าหวงซานซานที่ยังคงนั่งอยู่เบาะหน้าเอาแต่นิ่งเงียบไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว จึงเอ่ยถาม "ซานซาน เธอเมารถอีกแล้วเหรอ?"
หวงซานซานหันขวับกลับมาจากเบาะหน้า จ้องมองเขาเขม็งแล้วตอบว่า "เปล่าสักหน่อย!"