เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 400 ภายใต้เปลวแดดอันแผดเผา
เวลาค่อยๆ ล่วงเลยมื้อกลางวันไปแล้ว เมฆบนท้องฟ้าบางเบาจนแลดูจืดชืด แสงแดดแผดกล้าส่องลอดผ่านม่านเมฆสีขาวบางๆ ลงมา ราวกับเข็มแหลมคมที่ทิ่มแทงผิวหนังอย่างไร้ความปรานี
เนื่องจากการออกมาอย่างรีบร้อน ทุกคนจึงยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน เคราะห์ดีที่ในกระเป๋าเป้ของไช่ไน่จือมีขนมปังและของขบเคี้ยวอยู่บ้าง ระหว่างทางจึงแบ่งกันกินรองท้อง พอที่จะประทังความหิวไปได้
ใช้เวลาเดินทางไม่นานนัก ไม่ถึงยี่สิบกว่านาที ก็มาถึงสวนพริกไทยของครอบครัวเด็กหญิงหยางจวน
อี้หยางมองดูดงพริกไทยที่ใบเขียวเป็นมันขลับเหล่านั้น อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะท้อนใจ เมื่อหวนนึกถึงตอนที่เพิ่งเกิดใหม่มา ก็เป็นฉากเหตุการณ์ทำนองนี้ ที่ตนเองไปช่วยคุณอาสองเก็บเม็ดพริกไทย...
ในเวลานี้เจียงหลี่หลี่กับไช่ไน่จือต่างก็เริ่มตื่นเต้นกระตือรือร้นขึ้นมา
"ต้นพริกไทยหน้าตาเป็นแบบนี้เองเหรอเนี่ย?"
"ดูเหมือนจะไม่ค่อยสูงเท่าไรนะ..."
"การเก็บเจ้านี่มันยากมากเลยเหรอ?"
อี้หยางหยิบหมวกปีกกว้างกันแดดใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เดินไปด้านหลังของเจียงหลี่หลี่ แล้วสวมครอบลงบนศีรษะของเธอโดยตรง