เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 387 กิจวัตรอันแสนหวานและเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
ก่อนเปิดภาคเรียน ร้านค้าในอาคารพลาซ่าเหลืออยู่เพียงไม่กี่สิบยูนิตเท่านั้น
อี้หยางถูกเรียกตัวไปที่บ้านพักตากอากาศวิลล่าของโหวหลินอีกครั้ง
โหวหลินเอ่ยถามอี้หยางอย่างจริงจังอีกรอบว่า ตัดสินใจแน่วแน่แล้วจริงๆ ใช่ไหมว่าจะขอถอนตัว เมื่อได้รับคำตอบยืนยันที่หนักแน่น เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงบอกให้อี้หยางกลับไปรอฟังข่าวอีกสองสามวัน
ไม่กี่วันต่อมา ถือเป็นการเจรจาหารือกันอย่างเป็นทางการ โหวหลินหยิบเงิน 50 ล้านหยวนออกมา แล้วเอ่ยกับอี้หยางด้วยความรู้สึกผิดว่า "ที่เธอเคยพูดถึงสี่สิบล้านหยวนคราวก่อน ฉันไม่มีทางยอมรับได้อย่างแน่นอน นี่คือหลักการในการใช้ชีวิตของฉัน เงินห้าสิบล้านหยวนนี้ความจริงก็ทำให้ฉันรู้สึกผิดในใจมากพออยู่แล้ว แต่เงินสดหมุนเวียนมันตึงมือจริงๆ หากคำนวณตามสัดส่วนการถือหุ้น ฉันยังขาดเงินเธออยู่อีกไม่น้อย เงินส่วนที่เหลือนี้ถือเสียว่าฉันติดค้างเธอไว้ก่อนแล้วกันนะ"
เงินห้าสิบล้านหยวนก้อนนี้คือเงินสดเนื้อๆ หลังหักภาษีเรียบร้อยแล้ว ทว่าเมื่อเทียบกับเงินไม่กี่ล้านหยวนในคราวก่อน อี้หยางกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจมากมายขนาดนั้น เพราะเขารู้ดีว่าเงินก้อนนี้ในเวลานี้ยังไม่สามารถแตะต้องได้ แผนการถัดไป เงินก้อนนี้จะต้องมีส่วนสำคัญอย่างยิ่งยวด
หากนับดูแล้ว การถอนตัวในครั้งนี้ไม่ได้ทำลายความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองฝ่ายเลยแม้แต่น้อย