เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 380 อบอุ่นใจ
สภาพอากาศอันหนาวเหน็บเข้าปกคลุมอำเภอชิงเหอ ตำบลเยี่ยนจื่อที่อยู่ถัดไปทางทิศตะวันตก อยู่ห่างจากตัวอำเภอเพียงไม่กี่สิบกิโลเมตรเท่านั้น ทว่าอุณหภูมิกลับลดต่ำลงไปอีกสองสามองศา และสองสามองศานี้เองก็เป็นจุดวิกฤตที่ทำให้เกล็ดหิมะเริ่มจับตัวเป็นก้อนแข็ง... ริมถนนเริ่มมองเห็นหิมะที่ยังละลายไม่หมดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
ด้วยสภาพภูมิอากาศของอำเภอชิงเหอ แม้จะไม่ถึงขั้นเกิดภาพหิมะตกหนักจนปิดกั้นภูเขา แต่หลังจากผ่านพ้นเทศกาลปีใหม่เล็กไปแล้ว ในบางปีที่หนาวจัดก็มักจะมีหิมะตกหนักติดต่อกันเป็นระลอก หิมะตกขาดๆ หายๆ ทว่าหิมะชุดเก่ายังไม่ทันละลาย หิมะชุดใหม่ก็ตกลงมาทับถมอีกชั้น จนกระทั่งมารู้สึกตัวอีกที เสื้อคลุมสีขาวโพลนของหิมะก็ได้ห่อหุ้มผืนแผ่นดินชนบทเอาไว้ทั้งหมดแล้ว
แน่นอนว่า ยังต้องใช้เวลาอีกสักระยะกว่าจะเกิดภาพบรรยากาศเช่นนั้น
ตลอดทางอี้ชวนแทบไม่ได้พูดจาอะไรเลย
อี้หยางมองสังเกตเจ้าเด็กนั่นผ่านกระจกมองหลัง เห็นเขานั่งพิงหน้าต่าง เหม่อลอยไปไกล
เมื่อเทียบกับอี้ชวนในวัยประถม หรือแม้แต่อี้ชวนในคราวที่เขาพาเจียงหลี่หลี่กับหวังซางหนิงมาบ้านลุงรองครั้งก่อน ในเวลานี้เขาดูเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากทีเดียว