เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 372 เรื่องเข้าใจผิดเล็กๆ น้อยๆ
คุณน้า...
อี้หยางย่อมไม่คิดว่าคำเรียกขานนี้จะมีสิ่งใดไม่ถูกต้องเหมาะสม
มันควรจะเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว เพียงแต่เขารู้สึกไม่ค่อยพอใจกับการเรียกขานอันเร่งรีบกระทันหันในครั้งนี้เท่าไรนัก สภาพในอุดมคติที่สุดคือ ทุกคนนั่งลงที่โต๊ะอาหาร พี่สาวเป็นฝ่ายแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน จากนั้นตัวเขาก็ค่อยแสดงความประหม่าออกมาเล็กน้อย ทว่าเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้น เปล่งเสียงเรียก 'คุณน้า' ออกมา อีกฝ่ายย่อมตอบรับกลับมา และถึงตอนนั้นค่อยเปิดประเด็นสนทนาตามสถานการณ์จริง พยายามนำพาไปสู่หัวข้ออันน่าตื่นเต้นอย่างเรื่องที่ว่า เมื่อไรถึงจะเปลี่ยนมาเรียกว่าคุณแม่ได้...
ในตอนที่เพิ่งได้พบหน้ากันเมื่อครู่นี้ อี้หยางสัมผัสได้ถึงความรู้สึกสนิทสนมคุ้นเคยที่ห่างหายไปนานจากตัวของหวังฮวาเหมย...
ละเว้นเรื่องที่เธอเป็นแม่ของพี่สาวเอาไว้ก่อน เพียงแค่พลังความอ่อนโยนและสุขุมที่แผ่ออกมาจากเนื้อแท้ของผู้หญิงคนนี้ ก็ทำให้เขาเกิดความรู้สึกประทับใจและชอบพอขึ้นมาแล้ว
ในก้นบึ้งของหัวใจ เขาเฝ้ารอที่จะได้เรียกเธอว่าแม่จริงๆ
แน่นอนว่า ในตอนนี้เรื่องนั้นยังอยู่อีกยาวไกล ความสัมพันธ์แบบคนรัก ในสายตาของผู้ใหญ่ย่อมถือว่ายังไม่มีความแน่นอนอันใด
ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน อย่างไรเสียก็เป็นเรื่องชั่วชีวิต
ในยามนี้เมื่อเทียบกับเรื่องเหล่านั้น สิ่งที่ควรต้องคิดคำนึงโดยทันทีคือจะคลี่คลายสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนตรงหน้านี้อย่างไร จะเปิดประเด็นอะไรเพื่อช่วยผ่อนคลายบรรยากาศการพบกันอันกะทันหันนี้ได้บ้าง