เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 370 ผู้ชายแบบไหนกันนะ
"คบกันมาเกือบครึ่งปีแล้วสินะ?"
หวังฮวาเหมย แม่ของเจียงหลี่หลี่พิมพ์แป้นคีย์บอร์ดตอบอีเมลไปพลาง เอ่ยปากถามขึ้นมาลอยๆ
เจียงหลี่หลี่ที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟา พลันรู้สึกตื่นเต้นเกร็งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำถาม แสร้งทำทีเป็นปกติแล้วพยักหน้ารับ "อืม... ความจริงเกินกว่านั้นแล้วค่ะ ไม่จำเป็นต้องใส่คำว่าเกือบข้างหน้าครึ่งปีแล้วล่ะค่ะ"
"อ๋อ..." หวังฮวาเหมยยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่ม ทว่ากาแฟในถ้วยหมดเกลี้ยงแล้ว เจียงหลี่หลี่เห็นดังนั้นจึงรีบผุดลุกขึ้น ก้าวเท้าเปลือยเปล่าวิ่งไปหาแม่ หยิบถ้วยกาแฟของเธอเดินตรงไปยังเครื่องชงกาแฟทันที
เมื่อหวังฮวาเหมยเห็นพฤติกรรมของลูกสาวที่มักไม่ชอบสวมรองเท้าเดินในบ้าน ก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน "นิสัยแบบนี้ของเธอเนี่ย... แฟนเขาทนไหวเหรอ?"
เจียงหลี่หลี่นึกถึงคราวก่อน ตอนที่เธอย่ำเท้าเปล่าบนกระเบื้องเย็นเฉียบอยู่นาน ฝ่าเท้าทั้งเลอะเทอะทั้งเย็นเจี๊ยบ เธอเกิดความคิดซุกซนขึ้นมา บอกให้อี้หยางนอนคว่ำหน้าลงบนเตียงเพื่อที่เธอจะช่วยนวดให้ พอเขานอนลง เธอก็ปีนขึ้นไปนั่งข้างๆ แล้วยกเท้าที่เลอะเทอะและเย็นยะเยียบไปเหยียบแผ่นหลังของเขาเบาๆ สองที ทำเอาเขาตัวสะดุ้งโหยงด้วยความเย็นเฉียบทันควัน
พอนึกถึงภาพเหตุการณ์นั้น เธอก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ และไม่ทันรู้ตัวเลยว่าบนใบหน้าของตนได้ปรากฏรอยยิ้มอันหวานซึ้งแปลกๆ ออกมาแล้ว
หวังฮวาเหมยสังเกตเห็นสีหน้าของเจียงหลี่หลี่ มองเธอดวงตาแฝงความสงสัยเล็กน้อย กล่าวว่า "แต่พูดตามตรงนะ... ระยะเวลาที่คบกันก็นับว่าค่อนข้างนานแล้วนะ"