เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347 องค์กรต้องสร้างความแข็งแกร่งให้ได้ก่อน จึงจะสามารถเติบโตขยายใหญ่ได้อย่างแท้จริง
ภายในร้านกาแฟ ท่วงทำนองดนตรีอันแผ่วเบาพลิ้วไหวลอยล่อง ลูกค้าทุกคนต่างมีมารยาทและคุณสมบัติที่ดีเยี่ยม เสียงพูดคุยสนทนาแผ่วเบานุ่มนวล กลมกลืนหลบซ่อนอยู่ภายใต้เสียงเพลงเบื้องหลังอย่างลงตัว นอกหน้าต่างมีเสียงแตรรถแว่วมาเป็นครั้งคราว กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟอบอวล เวลาในยามบ่ายค่อยๆ ไหลรินผ่านไปอย่างเชื่องช้า
อี้หยางยังคงนวดคลึงฝ่าเท้าของเธออย่างอ่อนโยน
อันที่จริง แม้ในยามนี้จะแสดงออกอย่างสุขุมเปิดเผย ทว่าภายในใจของเจียงหลีหลีกลับเต้นระทึกหวั่นไหวอย่างรุนแรง เธอคาดไม่ถึงว่าอี้หยางจะยินยอมทำเรื่องเช่นนี้ให้แก่เธอ
มันไม่ได้นับว่าเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่เกินจริงอะไรเลย ไม่ว่าจะในหนังสือนิยายรักหรือในละครโทรทัศน์ ต่างก็เคยพบเห็นฉากทำนองนี้อยู่บ่อยครั้ง ทว่าเมื่อมีผู้ชายคนหนึ่งยินดีจะกอบกุมเท้าของเธอไว้ ค่อยๆ นวดคลึงทะนุถนอมและใส่ใจถึงเพียงนี้ ยามที่เกิดขึ้นกับตนเองจริงๆ ความรู้สึกซาบซึ้งใจนั้นย่อมยากจะต้านทานได้
เธอค่อยๆ ดึงเท้ากลับคืนมา จากนั้นจึงปรับเปลี่ยนท่านั่ง เอนศีรษะซบลงบนไหล่ของอี้หยางอย่างแผ่วเบา
"เท้าไม่เมื่อยแล้วล่ะ ขอพี่ซบเธอหน่อยนะ"
"ครับ"
"อี้หยาง เธอรู้ไหมว่าพี่ชอบอะไรในตัวเธอ?"
"ผมรู้สิครับ หล่อใช่ไหมล่ะ"