เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 333 คณะที่ร่ำรวยที่สุด
ฤดูกาลเปิดภาคเรียน
มหาวิทยาลัยตงไห่ดีหรือไม่? ย่อมดีอย่างไม่ต้องสงสัย
ทว่า ไม่ว่าจะเป็นมหาวิทยาลัยตงไห่ มหาวิทยาลัยอู่ฮั่น หรือแม้แต่มหาวิทยาลัยฟู่ตั้นและมหาวิทยาลัยเจ้อเจียง มักจะมีเสียงบ่นทำนองหนึ่งดังแว่วมาให้ได้ยินอยู่เสมอว่า "เฮ้อ ฉันแค่ตอนสอบเกาเข่าทำพลาดไปนิดเดียวเท่านั้นแหละ ถึงต้องมาอยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นฉันคงไปชิงหัวหรือเป่ยต้าแล้ว..." ถ้อยคำเต็มไปด้วยความดูแคลนต่อสถาบันของตนเอง
เมื่อเคยชินกับคำพูดพรรค์นั้น ครั้นหม่าเหวินอู่ได้ยินอี้หยางพูดจาอย่างจริงจังว่า "ผมใช้โชคชะตาทั้งหมดและความพยายามที่สั่งสมมา จนสอบติดมหาวิทยาลัยตงไห่ได้ การได้เข้ามาเรียนที่นี่ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากครับ" จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชอบและเอ็นดูรุ่นน้องผู้อ่อนน้อมถ่อมตนและสุขุมรอบคอบคนนี้ขึ้นมาทันที
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาลองหยั่งเชิงสอบถาม อี้หยางก็เพียงแต่เอ่ยคะแนนของตนเองออกมาอย่างเรียบง่าย พอคำนวณดูแล้วคะแนนทะลุเกณฑ์ของชิงหัวและเป่ยต้าเสียด้วยซ้ำ ความรู้สึกชื่นชอบจึงขยายขอบเขตกลายเป็นความเลื่อมใสชื่นชมในมิติหนึ่งขึ้นมา...
เขาต่อต้านพวกนักศึกษาที่ปากก็พูดจาดูถูกมหาวิทยาลัยตงไห่แต่กลับยังเลือกสมัครเข้ามาเรียนที่นี่มาโดยตลอด
ดูถูกนักก็ไปซิ่วสอบใหม่สิ จะมาทำไมกันเล่า
แต่อี้หยางกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง คนที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย แต่กลับมีจิตใจที่อ่อนน้อมถ่อมตนและสุขุมมั่นคงได้ถึงเพียงนี้ ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ