เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 332 ความในใจ
สายตาของพี่สาวเปี่ยมด้วยความอาลัยอาวรณ์และลุ่มหลง ราวกับม่านหมอกควันอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่เหนือน่านน้ำทะเล มันเป็นสายตาที่งดงามยิ่งนัก ภายใต้การจดจ้องมองนี้ สติสัมปชัญญะของอี้หยางแปรเปลี่ยนกลายเป็นเกลียวคลื่นที่ม้วนซัดระลอกแล้วระลอกเล่า
ในยามที่ริมฝีปากแยกออกจากกัน เธอเผลอกัดริมฝีปากเบาๆ โดยสัญชาตญาณ ดวงหน้าแดงระเรื่อ ร่างกายอ่อนระทวย ถอยหลังไปเล็กน้อยแล้วเอนพิงโซฟาอย่างนุ่มนวล
อี้หยางยังมิอาจดึงสติกลับมาได้อย่างสมบูรณ์ ได้แต่จ้องมองเจียงหลีหลี พลางหวนระลึกถึงรสชาติและความนุ่มละมุนเมื่อครู่
แสงไฟนวลตา บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันแสนหวานและคลุมเครือ
เจียงหลีหลีสูดหายใจเข้าลึก หัวใจเริ่มผุดความกระหยิ่มยินดีขึ้นมา
ทั้งที่สับสนงุนงง ยุ่งเหยิงอลหม่าน และเบลอๆ มึนๆ ทว่าก็ได้ตกลงคบหากับอี้หยางจนได้ ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอครุ่นคิดอยู่ตลอด และพยายามปรับเปลี่ยนรูปแบบการใช้ชีวิตร่วมกันของคนทั้งสองมาโดยตลอด สภาพการคบหาของคู่รักควรเป็นอย่างไร และการคบหาของคู่รักที่ฝ่ายหญิงอายุมากกว่าควรเป็นเช่นไร ในหัวของเธอวนเวียนอยู่กับคำถามเหล่านี้เสมอมา อีกทั้งเจ้าเด็กคนนี้ก็ไร้ประสบการณ์ใดๆ... ต่อให้มี ก็คงไม่เหมาะที่จะนำมาใช้กับสถานการณ์ระหว่างเธอกับเขาอยู่ดี ดังนั้นจึงทำได้เพียงให้ตนเองค่อยๆ คลำทาง ค่อยๆ ทดลองทีละนิด... แล้วเป็นฝ่ายชี้นำความสัมพันธ์นี้เอง