เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 รอเธออยู่ที่บ้าน
วันถัดมา เจียงหลีหลีก็เดินทางกลับเมืองเหอยางตามที่ตกลงกันไว้ ส่วนอี้หยางก็นั่งรถโดยสารประจำทางกลับสู่อำเภอชิงเหอ
อี้หยางนั่งรถโดยสารกลับ ระหว่างทางจึงอดไม่ได้ที่จะคิดว่า มีรถยนต์ส่วนตัวสักคันมันคงจะสะดวกสบายกว่ากันเยอะ ช่วงนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นประดังประเดเข้ามาไม่เว้นแต่ละวัน จึงไม่มีเวลาแวะไปซื้อรถ และพอนึกดูว่าหลังเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เวลาที่จะได้อยู่ในมณฑลเจียงหนานก็มีจำกัด ซื้อรถมาก็คงจอดทิ้งไว้ให้ฝุ่นเกาะเปล่าๆ ยามปกติหยิบรถของภรรยามาขับใช้งานก็เพียงพอแล้ว เมื่อคิดคำนวณเช่นนี้ได้ จิตใจก็พลอยปลอดโปร่งโล่งสบายขึ้นมา
รถโดยสารประจำทางแล่นเลียบแม่น้ำสายหลักของอำเภอชิงเหอมุ่งหน้าเข้าไปด้านในเรื่อยๆ
อี้หยางเอียงหน้ามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง นับตั้งแต่ได้เกิดใหม่ อำเภอชิงเหอดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป ทว่าในความเป็นจริงกลับเปลี่ยนแปลงไปมากมายเหลือเกินโดยไม่รู้ตัว