เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317 พวกเราไปเที่ยวกันเถอะ!
อี้หยางลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือ ลำคอแห้งผากแสบร้อน ในกระเพาะอาหารก็ปั่นป่วนไม่สบายตัวอย่างยิ่ง โชคดีที่ศีรษะไม่ได้ปวดตุบๆ เท่าไรนัก ทว่าเนื่องจากไม่ได้เมามายมานานแสนนาน สำหรับคนที่สมรรถภาพร่างกายฟิตพร้อมสมบูรณ์อยู่ตลอดเวลาอย่างเขาแล้ว สภาพในยามนี้ก็นับว่าย่ำแย่มากทีเดียว
เขาลุกขึ้นจากเตียง ห้องนอนของเจียงหลีหลีและหวังซางหนิงยังคงปิดสนิท เมื่อดึงเปิดผ้าม่านออก ท้องฟ้าภายนอกดูเหมือนจะยังเช้าตรู่อยู่มาก
ภายในห้องนั่งเล่น ซากสมรภูมิรบของพวกเขาทั้งสามคนเมื่อคืนนี้ยังไม่ได้เก็บกวาด จานชามแก้วเหล้าวางระเกะระกะเกลื่อนกลาด อี้หยางมองดูขวดไวน์ที่ล้มกลิ้งอยู่บนพื้น จึงค่อยๆ ทบทวนความจำถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ได้ เขายิ้มออกมาด้วยความรู้สึกสะท้อนใจระคนเศร้าสร้อยเล็กน้อย จากนั้นจึงไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่ายๆ แล้วออกมาเริ่มเก็บกวาดทำความสะอาดอย่างเงียบๆ
เมื่อฟื้นฟูทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย สภาพร่างกายของเขาก็ฟื้นตัวขึ้นมาไม่น้อย เขารินน้ำดื่มให้ตนเองหนึ่งแก้ว เข้าครัวไปต้มโจ๊กธัญพืชแปดเซียนไว้หนึ่งหม้อ จากนั้นจึงมานั่งพักบนโซฟา
ในสมอง ยังคงหวนคิดถึงเรื่องราวเมื่อคืนนี้...
ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือก็พลันส่งเสียงกริ่งดังขึ้น
อี้หยางก้มดู ปรากฏว่าเป็นหลัวปิงโทรเข้ามา แววตาของเขาไหวระริกเล็กน้อย...
พูดไปแล้ว นับตั้งแต่สอบเกาเข่าเสร็จสิ้นก็ยังไม่ได้ติดต่อใครเลยนี่นา ใช่สิ ทุกคนสอบกันเป็นอย่างไรบ้างนะ?
เขากดรับสาย