เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 313 ทิวทัศน์อันงดงามที่สุดในช่วงวัยเยาว์
ขณะเดินไปข้างหน้า อี้หยางก็คอยมองดูเจียงหลีหลีที่เดินอยู่ด้านหน้าตนอย่างเงียบๆ
ทันใดนั้น เจียงหลีหลีก็หันขวับกลับมา เอ่ยว่า "อี้หยาง นายรีบมานี่เร็ว มาดูนี่สิ!"
แววตาของอี้หยางไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะรีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา
สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าคือรูปปั้นของรัฐบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ในยุคใกล้ ดูสง่างาม เคร่งขรึม และเปี่ยมบารมี
เจียงหลีหลียืนอยู่ใต้รูปปั้น เเหงนหน้ามองด้วยสีหน้าอันยากจะอธิบาย เธอหันกลับมาสบตาอี้หยาง "ก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้แล้ว นายรู้สึกยังไงบ้าง?"
"หืม?" อี้หยางประหลาดใจเล็กน้อย เขาสบตาเจียงหลีหลี คำถามนี้... จะพูดยังไงดีล่ะ ถามออกมาไม่ค่อยกระจ่างชัดเท่าไร ทว่าเขาไม่ได้รีบร้อนตอบ คำถามของเจียงหลีหลีมีค่าน่าใคร่ครวญถึงตรรกะที่ซ่อนอยู่ภายในอย่างจริงจัง
แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเธอต้องการจะสื่ออะไร อี้หยางจึงยิ้มบางๆ ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องตอบไปตามความรู้สึกจริง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ความรู้สึกเหรอครับ... คงจะเป็น อื้ม อิจฉานักศึกษาของที่นี่ละมั้ง ใช่ คงเป็นความรู้สึกอิจฉาจริงๆ นั่นแหละ..."
"แล้วถ้านายกลายเป็นนักศึกษาของที่นี่ขึ้นมาจริงๆ ล่ะ?"